αγαπώ αυτό το λαμπερό βότσαλο της Απλότητας

Ρίζα του αίματος, συλλαβή

της αρχέγονης ζωής. Στο νερό

κρούουν οι αλήθειες το μυστικό λουλούδι

της χαράς.

Σαν ένα νούφαρο καλά στερεωμένο

Στον παγωμένο χρόνο.

Κι η μιλιά 

Αναπνοή του ασβεστόλιθου, ραγάδα

Της γης

όπως του Αυγούστου μέσα 
δένουν καρπό τ’ αμπέλια.

Χαράζει αργά· ο ήλιος 
είναι η χρυσή άποψη της αυγής· 
τίποτα δεν είναι κάλπικο, τίποτα

Δεν κληρονομείται απ’ την νύχτα·

Τα κυπαρίσσια ζουλάνε το χώμα 
και το απομυζούν έως τον ουρανό·

Ένας κότσυφας

Πριονίζει την ησυχία·

Ώριμε τζίτζικα, 
δεν ήρθε, ευτυχώς ακόμη, το τέλος!

Παρασέρνεται η φωνή μου 
ως τον ανοιχτό ορίζοντα

της πεδιάδας.

Ροδόχροα βουνά 
ζουν ως τα εφαλτήρια της έκπληξης.

Όλα μηρυκάζουν ρυθμό και ταχύτητα.

Οι αντωνυμίες στων χρωμάτων τον βηματισμό 
δηλώνουνε υποταγή.

Ίαμβε Χρόνε που εξουσιάζεις…

Στον διασκελισμό της μουριάς και στο τρεχαλητό του βερίκοκου

Στο λαχάνιασμα της ροδιάς, εκεί

Που της συκιάς το γάλα είναι δυναμίτης 
στο στερέωμα-

Οι ώρες κληροδοτούν ενός ποιήματος την τυμπανοκρουσία

Στην καθεστηκυία τάξη 
της οικουμένης.

Μπορώ να παίξω μ’ όλες τις παρομοιώσεις

Μπορώ να χοροπηδώ πάνω στις πλάκες των πεζοδρομίων 
της ιστορίας

Μπορώ να σωπαίνω χαράσσοντας 
έναν μύθο στα στήθια μου

Από καλοκαίρι ιεροφαντικό.

Αλλά αγαπώ αυτό το λαμπερό βότσαλο της Απλότητας

Που υπερθεματίζει τα λεξιλόγια και στέκει

Πάνω από την κάθε εγκυμονούσα λέξη

ισόρροπο κι ανισόρροπο

Σαν ένα άγαλμα απομεινάρι

που του στέρησαν οι αιώνες

Τα μέλη 
και απόμεινε

Κορμί με μια διττή ψυχή

Από λίθου σκληρότητα και τρυφεράδα

μαγική

Ελληνικής κεντρομόλου ευθύτητας..

                                     31.7.2013

Κυνηγάμε ένα όνειρο πεταλούδας

Τόξο στον υπερθετικό του ορίζοντα,

Αίσθημα βέλος που λαβώνει-

Κυνηγάμε ένα όνειρο πεταλούδας

Άπιαστο

Καθ’ όλα τερπνό 
και ωφέλιμο

Μα μάταιο 
όπως σκιά 
που εξασθενεί..

Σε κοιτώ μες τα μάτια-

Ανάβουν οι σκέψεις στα λόγια σου·

Είσαι ο εγωισμός που μου αρέσει-

Ανασαίνω το πάθος σου..

Όταν οι άνθρωποι θα νιώσουν 
τι φιλοδόξησα να κάνω,

Ίσως ακουστούν οι καμπάνες 
της άλλης βασιλείας

Και ίσως να έχει ξημερώσει 
η αριστοκρατία των λουλουδιών..

Κουράστηκα να ασχυμονούν οι χαμερπείς

Γύρω μου-

Θα πάω να κοιμηθώ 
κάτω από τον ουρανό που μίλησε

των άστρων τον διθύραμβο

Και πιο μεστός από νοήματα 
κι εντός μου τώρα,

λάμπει..

Από τον λαβύρινθο των τηλεφώνων

Από τον λαβύρινθο των τηλεφώνων μόνο μία φωνή που μπερδεύεται

μέσα στις άλλες φωνές και μετά βουλιάζει

μέσα στο ανακατωμένο σύμπαν της οχλαγωγίας που πουθενά δεν σκοπεί.

Ξυπνητήρια, υπενθυμίσεις, φιλοφρονήσεις-

Φιλίες, λυκοφιλίες-

Στα μισά της διαδρομής θυμάμαι πως για ένα ψέμα που δεν είπα άλλαξε η ροή των γεγονότων: τίποτα δεν μου χαρίστηκε·

Πλήρωσα πάλι και πάλι το αποκτηθέν

Και όταν χρησιμοποίησα το σκοτάδι για οίκο

Ένα βραχνό όνειρο στην οθόνη του νου, τελειώνει

Αυτά που δεν άρχισαν-

Ξορκίζοντας

Την μέρα με τα πολλαπλά ουσιαστικά μυστικά της..

                                                               21.7.2013

Τα πάθη που χωρώ

Τα πάθη που χωρώ γι αυτά τα ίδια πάθη συγχωρώ

Και τους άλλους..

                           Όταν έρθει

Η ώρα μιας δίκης μυστικής

Στον εαυτό χωρούνε όλοι οι εαυτοί του κόσμου.

Και τότε δεν ζητάς το προπατορικό αμάρτημα, μιας

Και όλοι ίδια φταίξαμε μες το βαθύ παρελθόν κι έτσι

Δεν σώνεσαι από μικρές ισορροπίες πάνω στο μαχαίρι, δεν

Σώνεσαι γιατί αγάπησες πολύ· είσαι

Το ίδιο θύτης με το κύμα που τολμά επαναστάσεις της θαλάσσης 
πάνω στην ακρογιαλιά, είσαι

Του εγκλήματος που δεν καθορίστηκε ο αποδέκτης

Των προϊόντων μιας ανίερης χαράς..

Ο διπλανός του διπλανού κι ο παραδιπλανός μου.

Τα υαλοπετάσματα γυαλίζουν μες τον ήλιο του απογεύματος και των κτιρίων

η όψη είναι σαν βιβλικό παραμύθι που συντυχαίνει

κάτι απόκοσμο του ανθρώπου η μηδαμινότητα-

Κυκλικά οι δρόμοι σφίγγουν τις πλατείες και των αυτοκινήτων η διαδρομή

είναι μια τσιριχτή περίπτωση εκκίνησης σταματημού και φρένων

που δοκιμάζουν του κινδύνου την απόσταση..

Σχολούν τα πρωινά ωράρια- οι κοπέλες

καλοντυμένες φεύγουν για του οίκου τα καρτερικά ντουβάρια

που κρύβουνε την κούραση και θα βολέψουν λίγο το άγχος.

Παίζει η TV τα σήριαλ που δεν θα σεβαστούν καμιά πραγματικότητα.

Ο διπλανός του διπλανού κι ο παραδιπλανός μου.

Όλοι πεινούνε για συμπάθεια κι απολαβές αξιοπρέπειας-

Όλοι απομένουν με μια λυπημένη, και που θα τους κάνει να γεράσουν πρόωρα, ψυχή..

Είναι ο ίδιος σκοτεινός άνθρωπος

Είναι ο ίδιος σκοτεινός άνθρωπος που έρχεται 
από τα βάθη των αιώνων

Με το μυαλό του μες την γυάλα της προϊστορίας, 
κακότροπος

Κι ολέθριος- 
ελεεινός των ενστίκτων..

Γεμίζει την ψυχή του συννεφιές κι όμως 
ψυχή δεν υπάρχει-

Είναι ένα άυλο φωνήεν ένα κενό γράμμα που πληρούται

Από αδιαφόρετες φωνές και συνεχώς τσιρίζει

Φοβερίζοντας και τον εαυτό του ακόμα-

Ακολουθούνται οι νόμοι από καταστρατηγήσεις κι η ιστορία 
τον απορροφά και που τον μεταλλάσει 
σε ενός θηρίου την εξημέρωση 
σιγά σιγά την βλέπω που οξειδώνει

Το καθετί επάνω του 
και γίνεται 
στο τέλος 
πειθήνιος στην εξουσία αστός..

Μια ώρα καθομιλουμένη.

Μια ώρα ολόκληρη. Μια ώρα καθομιλουμένη.

Έχω αφαιρέσει το υλικό βάρος της και τα λέπια

Και την κρατώ σαν ψάρι έξω απ’ το νερό.

Ο χρόνος όπως θέλω υφίσταται.

Κοιτάζω γύρω μου: δεν έχει ξημερώσει.

Τα δέντρα είναι πρησμένα από σκοτάδι και ύπνο

Και των πουλιών τα όνειρα σπιθίζουν μες το σκότος όπως οι πυγολαμπίδες στην ωραία εξοχή

Που σου θυμίζει παιδικά σου χρόνια.

Ακούγεται το απορριμματοφόρο του δήμου, ή

Ακούγεται κι η ερημιά-

Κι η πόλη που προσπάθησε να συλλαβίσει

Λόγια και άστρα.

Στους άδειους δρόμους περιφέρονται εγωισμοί πρωτευούσης

Και λιγοστά αυτοκίνητα, με φώτα

Που τρυπούν την κοιλιά της νύχτας όπως για να φανεί

ένα πηχτό τιποτένιο επιχείρημα

Που έχει η νύχτα για να φαίνεται ότι νικά..

Στην παραλία οι λουόμενοι

Πολλά λόγια που ίσως και δεν χρειάζονται και μια σιωπή

δημητριακή, 
όπως να αποφλοιώνεις καλαμπόκι

και να σε τρέμει σύγκορμο η θωριά του-

Στην παραλία οι λουόμενοι βάφουν με χρώματα την θάλασσα 
και οι πλανόδιοι πουλούν αχρείαστες αναγκαιότητες-

Παφλάζει το κύμα και παφλάζει και του στήθους η ωραία σάρκα που στολίστηκε 
με το μαγιό που προκαλεί για των αισθήσεων το πανηγύρι-

Φιλιά οι ερωτευμένοι στα ρηχά και στα βαθιά ο πόθος που ανάμεσα στα στραφταλίσματα που κάνει το νερό, υπερισχύει-

Τρανεύει επικό το καλοκαίρι και που το ‘χει το ταλέντο να μαθαίνει το Αμίλητο, 
μπορεί να πει πόσα η καρδιά του πάλι αισθάνθηκε..

Ο αέρας είναι απόλυτος και στρογγυλός

Ο αέρας είναι απόλυτος και στρογγυλός σαν ώριμο φρούτο

Και χτυπά παλαμάκια της ευθυμίας καθώς ανταμώνει ως πέρα

Τις στέγες τις διπλόριχτες με τα κεραμίδια

Που γυαλίζουν και είναι μια φολιδωτή ασπίδα

που τον ουρανό επιδέξια αμύνεται.

Τα χωράφια με τις ελιές είναι σκαρφαλωμένα ως επάνω την πλαγιά

Που δαιμονίζεται μες την μουσική των ηλιαχτίδων. Κι εκεί

Που σκορπά τον παρά του ο χρόνος

για να του τραγουδά το μικρό ανθισμένο πουλί

Εγώ κλέβω σιωπηλός απ' όλα την εικόνα τους

Και στην μεγάλη τσέπη του ποιήματος την κρύβω..

Ξύπνημα..

Γιατί φωτοβολεί κι η υποψία ακόμα

Της χαράς, τον δρόμο πήρα

Που φέρνει τον Ιούλιο μπροστά μπροστά

Στην προκυμαία των γλάρων.

Αλλά αυτού του κοριτσιού που εξέχει το στήθος του

Έως το αύριο κι έως την μέρα ύστερα του θανάτου

Ποιός θα του πει να μην πάψει να φτιάχνει παραμύθια

Από αλμύρα και θάλασσα; Ποιός θα το δασκαλέψει

Να σηκωθεί σαν κύμα και να κόψει τους δεσμούς

Μ’ όλο το σκεβρωμένο παρελθόν του Ανθρώπου;

Αγαπώ την δροσιά του πρωινού, την διαφάνεια

μέχρις οστών

το αίμα που λαμπυρίζει,

το μυστικό ψέμα πως όλα

πριν αναιρεθούν, θα γίνουν

ένα τίποτα που δεν περιγράφεται..

                                        21.7.20131;

Τεχνολογία άγονη σαν η επιτύμβια στήλη μας

 

Τεχνολογία άγονη σαν η επιτύμβια στήλη μας,

τεχνολογία λιμασμένη..

Ρούφουλας ο αιώνας και καταβυθίζεις

τον εαυτό καθενός μες της απληστίας το βάραθρο.

Χτυπούνε στα μελίγγια οι φουντωμένες εξάρσεις

Και για τις μέρες που περνούν μια οσμή

Από πλήξη αφήνει το ίχνος της μες τον οικουμενικό μας κορμό.

Όρεξη του τρώγειν κι άλλο, όρεξη βουλιμική-

Ποτέ δεν χορταίνει η τελεία αν δεν γίνει μνήμα όλων των λεξιλογίων.

Τι θρησκεία είσαι αφού δεν τέλειωσε ποτέ μαζί σου ο άνθρωπος

Και ζει στα απατεώνικα οργανωμένα χωριά σου;..

Τον ήλιο επισκιάζεις της κοινής λογικής παρφουμάροντας 

την καλή θέληση με τον μπουχό της σήψης που κουβάλησε η αφεντιά σου..

Βρωμίζεις το σύμπαν με πολλαπλές ματαιότητες..

 

 

 

 

Μανιφέστο μιας προσωπικής στιγμής και μιας εξομολόγησης που πουθενά δεν σκοπεύει..

Πώς να εκπαιδεύσεις μια ζωή που έχει ακανθωτές απολήξεις, να στραφεί ενάντια στην τυραννία της οικουμένης;

Και ο έρωτας που την κρατά, μπορεί να φωταγωγήσει το μυστικό των μυστικών που καλά φυλαγμένο μια ψυχούλα το έχει 
για να ξορκίζει ετούτα και εκείνα τα δαιμόνια;

Πιστεύω σε άγουρες επαναστάσεις και σε ώριμες συνειδήσεις που ζουν με καημό να ξεγράψουν το πληθυντικό Κακό.

Μπορεί να με θηλάσανε ουτοπία οι στίχοι και να μην μπορώ να αντισταθώ στο Αδύνατον.

Αλλά και γιατί θα έπρεπε;

Έζησα με πολλές αρνήσεις και λιγοστή κατάφαση, κι αυτό πραγματικά με κούρασε.

Πρέπει να αντισταθείς στο ρεύμα όμως 
αν θες να μην σε ξεβράσουν τα νερά στην άκρη μίας αδιάφορης ματαιοδοξίας.

Ευτυχώς με έσωσε η ολιγάρκεια και ο ξινότατος πικρός εγωισμός μου.

Εξακολουθώ να συγκινούμαι από το καθετί που σπέρματι μου φαντάζει αγνό και ωραίο.

Και το ακολουθώ έως να φτάσω στην βαρκούλα ενός στίχου που αρμενίζει 
στον ωκεανό που είναι η ποίηση και είναι η ζωή μου..

η μέρα πλέει αργά

Ξέπνοη ανάμνηση

Και ρεμβασμός που τσακίζει το τοπίο

Πιο ψηλά

Πιο ψηλά

Απ’ όπου επινοώ μια αρετή για να στηρίξω

Αυτήν την διμοιρία των πεύκων-

Να ο κότσυφας βιαστικός για δυο ολοκληρωτικές νότες

Να τα σμήνη των πουλιών μοιρασμένα

ανάμεσα στο χωράφι και τον ακατέργαστο ορίζοντα

Κι η μέρα πλέει αργά με το ιστίο της

Κορμί κυπαρισσιού να εξέχει στο γαλάζιο..

Καημοί, αγάπες, μουσικές..

                                           Ο κάμπος

Είσαι εσύ κι είμαι εγώ- μ’ όλα

Τα ερωτευμένα πλάσματά του..

                                            21.7.2013 

Άφησα ελεύθερη την ταπεινή μου καρδιά!

Μπήκα μέσα στον ήσυχο άνεμο

από το μέρος που κανένας δεν ξέρει·

περπάτησα

κάτω από τους φίκους με τα πυκνά λάμποντα φύλλα

που φλυαρούν

βαρύτονα μέσα στο κάθε απόγεμα.

(Ο ήλιος

ξέρει την χλωροφύλλη τους καλά.)

Και πήρα αυτόν τον δρόμο σκέψης που εναρμονίζεται

μ’ αυτό το φως του απογέματος

που θρυμματισμένο περιχύνει τις πέρα κορφές

των βουνών που γελάνε

σχεδόν απολιθωμένα.

Ήπια την σιωπή που τριγύρω μου απλώθηκε-

μέχρι την τελευταία γουλιά.

Είδα

τον χορό του μικρού σπουργιτιού

πάνω στις πλάκες

κρατώντας ένα ψιχίο πολύτιμο αγαθό.

Είδα

το χνάρι της μοίρας που γράφει

στις σελίδες του όρθρου

την ψυχή μου-

σαν μία πεισμωμένη φωτιά

που θέλει ν’ αγκαλιάσει όλον τον ορίζοντα..

Άφησα ελεύθερη την ταπεινή μου καρδιά!