...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

7 Φεβρουαρίου 2017

Σκοτεινή φωτεινή φυλακή…



Αυτό το αεράκι που είναι ντροπαλό και βλάσφημο και το συναντώ
κάτω από τις φυστικιές.
Σήμερα βρέχει: μια άτσαλη βροχή που θυμίζει
κατάρα μιας μάγισσας.
 Όταν κοπάσει ο νους μου,
θα βγω στα ψηλά και θα ατενίσω
κατά την ανατολή-
εκεί που τα κόκκινα πιπέρια του ήλιου δίνουν
μια γεύση τσουχτερή στον ουρανό και όλα υπόσχονται κάτι.
Μεροκάματα μες την αγρύπνια, κουρασμένο κορμί κι ο άγγελος
να μην μου παραστέκεται.
Πόσοι άγγελοι 'φύγαν από κοντά μου; Αθροίζω
λέξεις που κωλυσιεργούν στο χάος των παρομοιώσεων και πάλι
φρέσκιες μοιάζουν
όπως να κόπηκαν από τον κήπο του λεξιλογίου τον εύοσμο..
Να! σκοτεινή φωτεινή φυλακή!









2 σχόλια:

ποιώ - ελένη είπε...


Φτάνει να ατενίζουμε την Ανατολή Στρατή μου!!!
Καλημέρα

Stratis Parelis είπε...

επιδιώκω μνήμες λευκές Ελένη μου-
και ορτανσίες σκέψεις που, μες τον ύπνο μου, ματώνουνε-
επιδιώκω Αθωότητες!

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου