...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

3 Αυγούστου 2016

ΡΑΨΩΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΛΞΙΟΠΗΣ



Όψη του θήτα, σαν 
Θελξιόπης γυναικείο όνομα.
Ομηρικό. Κι ανάλυσέ το:
Θελκτικό κάτι κι από μυρωδιά
Λουϊζας αν την τρίψεις στ’ ακροδάχτυλα.
Και όπ-μα, όμμα, μάτι του βοριά
Πάνω απ’ την θάλασσα των μπλε παράθυρων
Που ανοίγουν να κοιτάξουμε ευτυχισμένα.
Γιαγιάς της Λέσβου μιας μαμής
Βαφειό Λεπέτυμνου. Ράχτα
Κι ελιές. Μποστάνια

Της θεία Σταυρίτσας, θεία Λένης:
Κόρες αιολικές. Δώθε κρατάει η σκούφια μου
Κι εκείθε: Ιωνίας διωγμών ανθρώπων
Άστεα. Διηγήσεις
Μάνας της μάνας μου για το ΄22.
Αδέρφι του παππού που χάθηκε για πάντα
Αίματος φόρος της φυλής
Ξεριζωμός πικρός. Μοίρα;

Αν κρατάω κάτι από μνήμες παιδικές
Έναν παππού που μπόλιαζε τα δέντρα.
Σίγουρος. Αυτή ήταν η φτιαξιά του.
Αγάπαγε τις λεμονίτσες και τα τριαντάφυλλα.
Μού 'μαθε μια κηπευτική ολόχυμων ονείρων.
Κάπνιζε κάπνιζε ολοένα. Σαν
Να 'θελε να μην ξεχάσει εκείνον τον καπνό που έπνιξε 
Την προσφυγιά του. Πονούσε.
Πονούσε πάντα.

Και ένα χωριό λιγάκι πάνω από την Μήθυμνα
Σαν άλλης εποχής ναυαγισμένο μου κονάκι. Ήλιος
Και χρόνος σύμμαχοι. Με το χέρι
Πρωτόκοψα απίδια, σύκα. Άκουσα τα νερά.
Βρήκα τον πλάτανο ασπίδα για την ζέστα του μεσημεριού 
Είδα την ποίηση
Ζωντανή- σαν να 'πιανε ένας σπόρος
Μέσα μου.
Κούρνιασα μες την φύση σαν να μ’ άγγιξε
Μ’ ένα ραβδάκι μαγικό νεράϊδα…

5 σχόλια:

Stratis Parelis είπε...

Κοιτάξτε τώρα:
Θελξιόπη ήταν το όνομα της γιαγιάς μου, από του πατέρα μου μεριά..
Δες τώρα την γλώσσα πως έρχεται μέσα από τους αιώνες..
Θέλξη…. Δεν χρειάζεται ερμηνεία: κάτι που με θέλγει, κάτι όμορφο!
Και όπμα- όμμα (μάτι)..
Αυτή που έχει ωραία μάτια δηλαδή!
Α, Όμηρε!
Πόσο υπάρχεις και αντέχεις για να είναι αυτή η γλώσσα φωτισμένη με τους δομικούς σου λίθους!
Και όλο το ποίημα δεν είναι άλλο από μνήμες στην Λέσβο, καλοκαίρια που χάρηκα την φύση και ανακάλυψα τον ποιητικό εαυτό μου..
Ναι ..
Κούνιες από τα δέντρα,
Θάλασσα μαγική,
Ξαδέρφια, φως πρωινό
Φως το ηλιοβασίλεμα
Κάστρο της Μήθυμνας
Ερωτικά σκιρτήματα
Και
ΦΥΣΗ
ΦΥΣΗ όπως γράφτηκε ανεξίτηλα μέσα μου!
Και μέσα σε όλα αυτά να δένει η προσφυγιά από το σόι της μάνας μου από το Αϊβαλί και όλες οι διηγήσεις που κρατώ από την γιαγιά μου.

* ράχτα λένε στο χωριό μου, τα βράχια, τα απόκρημνα βράχια..

ποιώ - ελένη είπε...

"Είδα την ποίηση
Ζωντανή- σαν να 'πιανε ένας σπόρος
Μέσα μου"
Στα αθώα χρόνια μπαίνει της ποίησης
η πρώτη σπορά μαζί με την ανάπτυξη των κυττάρων

Τι όνομα αρχοντικό αυτό της γιαγιάς!!!!

Καλημέρα Στρατή μου

Αστοριανή είπε...

,,,,
Μού 'μαθε μια κηπευτική ολόχυμων ονείρων. SP

...όνειρα
γλυκότερα από τα
σύκα
(που έχω τόσο πεθυμήσει)

από το γαλάζιο που τυλίγει τον τόπο του
και του σιγοψιθυρίζει
ότι δεν τον ξέχασες...

ΑΥΤΕΣ
είναι οι ρίζες!
και το αστείρευτο τραγούδι σου...

Φιλιά,
Υιώτα και Δημήτρης

Stratis Parelis είπε...



Πράγματι Ελένη

Η γιαγιά ήταν Ομηρίδα..
Τα φιλιά μου.
Να γράφεις…
Και
Αντοχές..

Stratis Parelis είπε...


ΑΥΤΕΣ
είναι οι ρίζες!
και το αστείρευτο τραγούδι σου...

Να περνάς καλά.
Χαιρετισμούς στον Δημήτρη σου..
Φιλιά πολλά..


Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου