...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

19 Αυγούστου 2016

Σχοινιάς 19 Αυγούστου 2016


Βαρύτητα του ξεκούρδιστου κορμιού και έλα να ανασυντάξεις τις δυνάμεις όλες-
Κολυμπήσαμε κοινωνώντας τα άχραντα της θάλασσας·
Ένας ήλιος γέλαγε ως το απόγευμα, μια πλάση
Ζεστή και ωραία, όπως να την καμώνουν οι θεοί των θεών.
Ψυχή, αδούλωτο αγαθό, βρες μου
Τα μυστικά περάσματα όπου η κατάνυξη χωρά και κανοναρχούν οι ελπίδες.
Πεύκα ως το μικρό, τεμπέλικο κύμα,
Βαθαίνουν την Στιγμή και μένει ένα ποίημα μετέωρο στο τρανό ακρογιάλι
Όπου βασίλεψε ο ήλιος και εμείς εμπνευσμένα χαθήκαμε..

4 σχόλια:

ποιώ - ελένη είπε...

"μένει ένα ποίημα μετέωρο στο τρανό ακρογιάλι"
Να συγγενεύει με το ελαφρό κυματάκι

Καλημέρα Στρατή μου

αοράτη είπε...

Ποιος μπορεί να μας κλέψει τέτοιες στιγμές εκτός απ' τον χρόνο?

Παρακαταθήκη της ψυχής μας το ζέσταμα του ήλιου και το αγκάλιασμα της θάλασσας σε τούτο τον τόπο, και πρέπει να το κουβαλάμε ανενδοίαστα.

Χαιρετώ σε Στρατή.!

Stratis Parelis είπε...

μου έλειψες Ελένη μου- χαίρομαι που είσαι πάλι εδώ!

Stratis Parelis είπε...

Ευαγγελία,
εμείς κουβαλάμε φορτία που δεν τα αποδομεί καμία ερημιά..
το ξέρουμε και το ξέρουν..
γιατί μέσα μας γελά η Ελλάδα..
να είσαι καλά!

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου