...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

15 Φεβρουαρίου 2016

ΣΠΟΥΔΗ ΕΑΥΤΟΥ





      

Δόκανο όλο που καραδοκεί
Λίγο ν’ αφήσω το τιμόνι, λίγο
Να αστοχήσω ξέγνοιαστα.             Και η ζωή
Γυρίζοντας την φτερωτή της σαν παλιός νερόμυλος
Με θορύβους, με αποτέλεσμα
Μοναξιάς και αγωνίας.

Τυχερός που ένιωσα το βαθύ τραγούδι του πουλιού
Τον όρθιο σκοπό
Της Φύσης
Το μεγάλο
Κάλεσμα:
Να μάθω δέντρα
Χλόη, νερά, αγρύπνιες
Μέσα στην νύχτα-    όταν
Το υνί με όργωνε σαν χώμα..
Το σπλάχνο μου που δέχονταν τον σπόρο
Της ζωής- σαν
Αξίνα αρχαιολόγου
μέσα μου
να σκάβει και
Ν’ ανακαλύπτει τα θαμμένα αυτά
Της γλώσσας:         
ρίζες, ρήματα-
Σαν παράθυρα ν’ ανοίγονται για να κοιτάξω
Ορίζοντα άλλον-  Ευαγγέλιο!
  

                                                 8.8.2007
                                        Μακρινίτσα, Σέρρες.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου