...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

26 Σεπτεμβρίου 2015

Γιαννιτσά 25 Μαρτίου 2015



Οι δρόμοι γυαλίζουν από την βροχή
Λουστρίνια πολυφορεμένα.
Οι δρόμοι απάγουν την λύπη μου.

Μαρτίου οδοί, επετειακοί, αμφίκυρτοι.
Της Πέλλας ο απόηχος, ήχος πλάγιος μόνος.

Στις παρελάσεις ελαύνουν αυτοί που δεν ξέρω.
Μπορεί κι οι θάνατοι όλοι να είναι ένας ίδιος αυτός
Ομοούσιος θάνατος.
Λάβαρα, αμφιέσεις, ηθοποιία·
Ζόρικο γίγνεσθαι- κι όταν δεν είσαι-
Παραζόρικο.

Πού να σε ζητήσω πυγολαμπίδα μου; Πού;
Να σκιρτάς αοράτου υφής μες την συννεφιασμένη μέρα, κάτω
Απ' την βροχή,
ρομαντικά απούσα,
τεκμηριωμένη
Μόνο απ' την μελαγχολία μου…

Μου μιλάνε· μιλάω..
Ποια φωνή σε αγγίζει
τόσο μακρινή που σε ψάχνω
Μες το τοπίο,
σ' αυτήν την διδασκαλία
Που καταλήγει πάντα αφαίρεση;

Όταν φτωχαίνει η γλώσσα και για τον έρωτά σου πεθαίνω..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου