Ήθελα απλά να γείρω και να κοιμηθώ
Ν αφήσω πίσω μου την κούραση της μέρας
να χαθώ σ έναν ύπνο μακάριο.

Η νύχτα έρχεται αξίζοντας σιωπή-
Μου αρέσει που πουθενά δεν ανήκω

Σαν που ενός συμπαντικού λεξικού ο κάτοχος εσύ
Να μην αρκείσαι να υπερασπίζεσαι το φως μονάχα
Αλλά ένα διαμελισμένο σώμα που οι Βάκχες σκόρπισαν
Παντού και γύρω..

Αξιώνω να μου αποδοθούν τιμές σιωπής

Επάνω σ’ ένα μνήμα πιο λιτό κι από ανάσκελο λιθάρι

Πέμπει φως το φεγγάρι
Τις νύχτες και αν δεις
Φύονται τα παιδιά της ανεμώνας!

Τι ωραία!

Να αξίζεις μόνο το ευχέλαιο του εκλιπόντος-

Να σου τελείωσε ως και το ασβέστιο των αποσυναρμολογημένων
Οστών.

Να μην σε νοιάζει κάθε τι που είναι ή δεν είναι..

Μόνο ένας λόγος σου να μένει και να ηχεί
Μέσα στην απουσία!
ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ