ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΠΛΗΣΙΑΣΑ ΑΓΝΑ..

Φεύγουν οι μέρες σαν νερό- είμαι κλεπταποδόχος των ελπίδων τους·
εφτά ουρανούς ψηλά στην επικράτεια του φωτός κομίζω
ψυχή από μέταλλο·
ν’ αρχίσει
το έργο το πραγματικό της: να δημιουργεί
όνειρα!

Και που ήξερα κάτι ν’ αναιρείται τώρα.

Θρησκείες πλησίασα αγνά. Το πλήθος με έθλιβε.
Ο μόνος
με την αρχοντιά του να πονά με γοήτευε.

Ποίηση
Κόρη φεγγαριού, θεραπαινίδα του ύπνου
εισάκουσέ μου μια φωνή από θλίψη!

Μόνος πάω· κι ολομόναχος έρχομαι·
εξουσιάζω μουσικές σαν ξεχασμένες
κόρες μελαχρινές· σε κυκλαδίτικες τοιχογραφίες-
με άνεμο απ’ τον βοριά ή λίγο
κουρασμένο άυπνο ζέφυρο.

Μέρη αιολικά σαν να μην λέει να τελειώσει της Σαπφώς
το λυρικό φαρμάκι.

Τύχες των ελαιώνων απαρχής
νέων και όμως αρχαιότερων-
κι απ’ τα μελωδικά φεγγάρια της τώρα
ν’ αντηχούν τραγούδια βακχικά-
σαν του μοναστηριού
οι απόμακρες κάθετες ψαλμωδίες.

Να καθαγιάζονται όλα!

Και στο τάμα αυτό από ουρανό και γαλάζιο να έρχομαι
εκκλησίες πάθους να ιδρύσω,
λόγους
μες την γλώσσα παράξενους.

Τώρα

που κανοναρχεί των ανθρώπων η οδύνη…

6.1.2008
ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ






ΕΣΥ!

Μάλλον θα έπρεπε και λίγο αεράκι
να φυσάει αργά
ελεητικό
σέρνοντας
την γαλήνη σαν πέπλο
γύρω μας
παντού.

Και σ’ εκείνο που αναζητούμε και ποτέ δεν βρίσκουμε
μυστικό της ζωής που μας βασανίζει-

γιατί είναι καλό να ζεις, καλό να βρίσκεις κάτι
με περιεχόμενο ουσιαστικό
να γεμίζεις τις μέρες σου μέρες και νύχτες..

Όμως εσύ αξίζεις χίλια όνειρα!

Γιατί είσαι γυναίκα που η ζωή της πάει!
Είσαι μία εκπλήρωση ωραίας ψυχής!

Κι άντε τώρα να παλεύω με τις λέξεις να πω το απλούστερο όλων..

Να είμαστε μόνοι να σ’ αγγίζω να σε κοιτώ
και να ξέρω ότι αυτό είναι μια ευτυχία από μόνο του

που δεν περιφρονώ γιατί με νοιάζει…

6.1.2008
ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ



ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ.

Πώς μπαίνουν ανάμεσά μας οι νεκροί;
Με τα χλωμά τους πρόσωπα τις επίμονες
ιδέες τους
τον τακτοποιημένο τους θάνατο..
χωρίς μιαν έξαρση…

Ακίνητοι εξουσιάζουνε με τις μορφές τους..

Τους φέρνουμε λουλούδια σα να θέλουμε
να καλοπιάσουμε το αλλόκοτο της φύσης τους·
τους μιλάμε ψιθυριστά
τους ανάβουμε το μικρό καντήλι·

κι ύστερα φεύγουμε να κοιμηθούν ευτυχισμένα..

Εκείνοι ασφαλείς κάτω απ’ την γη
κάνουνε την σιωπή μάρμαρο
σαν βαριά πόρτα πάνω τους..
περιμένουν..

Μας περιμένουν ξέροντας την σίγουρη αντάμωση..

Κι ησυχάζουν αμέριμνοι απολαμβάνοντας
το γήινο σκοτάδι που χουν…

6.1.2008
ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ