...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

30 Νοεμβρίου 2017

Λυπημένη…


Λυπημένη απόψε κινείς τα σβησμένα φεγγάρια του ουρανού.
Ο ύπνος δεν σε πιάνει· ένα άρωμα ψυχής
που εξαερώθηκε είναι κοντά σου και σε μεθά· λυπημένη είσαι
και κεντά φαρμάκια ο πόνος σου· λυπημένη
όπως κρατώ το χέρι σου κι οι ουρανοί ευθύνονται
για την μελαγχολία που έχω
όπως θα ξημερώσει ύστερα και θα γίνουν οι ώρες πριμοδοτικές
στο αιώνιο αδάμαστο φως.

4 σχόλια:

~reflection~ είπε...

Όσο υπάρχει το βάλσαμο της Ποίησης ακόμη κι ο πόνος είναι ....Έργο Τέχνης!

Stratis Parelis είπε...


Όσο υπάρχει ο Αναγνώστης, η Τέχνη θα είναι το εφαλτήριο όλων των ουσιαστικών Αλμάτων. Την καλημέρα μου Κάκια!

Guven είπε...

Duygular... Büyük baskı...

Stratis Parelis είπε...

Guven

canım ..

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου