...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

12 Δεκεμβρίου 2015

Μπερδεύοντας τα αξεδιάλυτα…




Θολώνει η όραση, θολώνει κι η ζωή
Η λύπη χρωματίζει την ψυχή από το μέρος το πρόδηλο
Φεγγάρια έλαμψαν επάνω απ' το κεφάλι σου και χάθηκαν πάλι- Όπως
χάνονται τα υλικά και όπως σου 'ρχεται η φοβερή Ατυχία

            Νιώθω να με προδίδουν οι συνήθειες μου
            Με έκαναν να περιμένω κάτι που δεν ήρθε
            Και η γραμματική που ακολουθώ είναι πια βάρκα που μπάζει
            Ναυαγώ σε σκέψεις που ανήκουν στην παρακμασμένη μου νιότη

            Να η κατάδυση στον εαυτό που κουράζω
            Ό,τι παλιό στιλβώνεται και μέσα μου ξαναλάμπει
            Υπερπήδησε τα εμπόδια- το Κακό που κλωτσάς επιστρέφει
            Είναι θηρίο ο πόνος, είναι φωτιά ο καημός

Κάτι ελληνικά ψελλίζω που ελπίζω να έχουν διάρκεια
Ο οίκος μου -ο μύθος μου, ο πόθος μου κι η ταπεινή προσευχή μου
Ακινητώ κι όμως σπινάρω σε μια ρίμα που ακροβατεί
Μανδύας η Ποίηση κι όποιος ενδύεται ευφυώς περιποιεί Καλοσύνες..




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου