Του Αυγούστου η κυριαρχία που τελειώνει·
Σαν μια οσμή από φρυγμένο χόρτο άναψε τριγύρω μας·
Ο χρόνος μυθικός δραπέτης·
Όπου τον συναντάς σε απειλεί.
Άραγε κάποτε θα αποφλοιωθώ μέσα σε τούτο το περπάτημα;
Θα με κοντέψουν μάγοι που φαντάζουνε σαν των παραμυθιών,
Και θα ζητήσουν ρέστα για υπηρεσίες που προσφέρανε,
Ενώ εμείς δεν συμμετείχαμε
Ποτέ και σε κανένα θαύμα;….
Εδώ τελειώνει η ηλιοστάλακτη κάψα του Αυγούστου, η μπελαλίδικη·
Το βράδυ ακούω πάντα τα τζιτζίκια·
Το τραγουδιστικό παράπονό τους είναι μέρος μιας οδύνης
Που εξαπλώνεται παντού και κάνει πιο υποφερτό το παραμύθι μας….
Ε ρε Δευτέρα αποξαρχής που μας χρειάζεται!
Μια επανεκκίνηση να φτιάξουμε τα αφημμένα,
Μια επιδιόρθωση σε τούτον τον οντά της φιλαυτίας!
Όσο το ψάχνω να το βρω και δεν υπάρχει
Το σύνορο όπου από κει και πέρα είναι μια στείρα ανυπαρξία
Σε ενέχυρα καυτά με μπλέκουνε οι λέξεις και χαμογελάνε
Που σάστισα πολλές φορές μην ξέροντας τι να ακολουθήσω….
Τύχη αυτό το ελαφρό αεράκι ξημερώματα,
Ούτε η μελαγχολία μου μπαλώνει το σκισμένο
Φεγγάρι, ούτε η ζωή μου διορθώνει τα κακώς
Κείμενα της ταραχής μου να συλλέξω
ευτυχίες δυσεύρετες….
Και μένω να κοιτώ τον ουρανό που με εμπαίζει
Αήττητος με τα ωραία άστρα του τα εκδηλωμένα
Που δεν φρενάρουνε σ’ αυτήν την κατηφόρα του μυαλού που ολοένα πάει
Σε πράγματα που πέρασαν και λυπηρά ξανατονίζονται
Σε ντο σε φα σε μι και σε κροκάτο έντονο κατόπιν λα
Που κάνει να αισθάνεσαι την μαχαιριά πιο καρφωμένη
στα πλευρά σου….
31/8/2026
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου