Παρεούλα προ της αποδημίας…

 

Άραγε θα τα καταφέρω που ζητώ συνέχεια

μια εσωστρέφεια και παγώνω- τα μέλη μου δεν μου μιλάνε- ακούω μόνο

την επιδερμίδα μου να τσιρίζει

σαν χαλασμένο ρουλεμάν που του περίσσεψε η φωνή και στενάζει

απ’ τις πολλές στροφές σακατεμένο.

Είναι μπαρούφα ο καιρός, αλλά τον προσκυνάμε…

Είναι καταφερτζής ολέθριος…

Όποιος τον παραδέχεται δεν θα’ χει καλό τέλος. Εγώ πάντως

έγραψα τον εγωισμό μου στα παλιά μου παπούτσια

και στρώθηκα να φτιάξω μια μυθολογία εξτρεμιστική.

Ακούω πια μόνο τα σπλάχνα μου.

Τόσο που σκέφτηκα μέσα στην νηνεμία

λες κι ανακάλυψα άλλον θεό, οι νύχτες μου μπούκωσαν θλίψη

χάλασε το μολύβι μου, και πια δεν γράφω

παρά διηγήσεις που αγγίζουν τον καθένα

ατάραχα μαζεύω πια τα σύνεργά μου

ο κόπος της ζωής τελείωσε.

Αν μείνεις κάτω απ’ το φεγγάρι μείνε μαζί μου

θα ακούσουμε που φεύγουνε οι πεταλούδες

η ψυχή μας φεύγει η δόλια

και πάει μες τον ουρανό μήπως και αποκτήσει

φωνή!

10/ 5/ 2026