...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

11 Μαΐου 2015

Φαντασμαγορία όταν η πυξίδα δεν αγαπά τον Βοριά…


Και η λιακάδα σχολιάζει το μεσημέρι.

Μια απογευματινή βροχούλα μετά,
δροσίζει τις μουριές που φορτωθήκανε υπεροψία.

Στο παλιό εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο,
η σκουριά προσφέρει τις υπηρεσίες της-

Νταλκά που έχω! –
η νύχτα που θα 'ρθει κρεμά τα άρματά μου
λέξεων καριοφίλια στον μπλαβί ουρανό.

Συρρικνώθηκαν τα φεγγάρια- ο άνεμος
προπονεί τις επιθυμίες.

Κόβε καλά μαχαίρι μου: σε τούτο το ζωνάρι που σ' έχω
μην μου ζητάς αναπαμό·
αντάρτεψε και ζήτα την δικαιοσύνη που για μένα θέλω:
των αδούλωτων…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου