Σαν να φυτρώνουν οστά και βλασταίνουν-

5.

Σαν να φυτρώνουν οστά και βλασταίνουν-
τα λόγια μας
σαν να φυτρώνουν οστά.

Τις νύχτες φωσφορίζουν κάνοντας
σαν μακρινό παράξενο χορό πυγολαμπίδας -
καίγονται κάποτε αγγίζοντας
απρόσμενα την μουσική.

Τις άλλες ώρες που απλώνει φεγγάρι
το φως του πάνω από τις νυσταγμένες παπαρούνες
κράτα τον έρωτα ψηλά- όπως του αξίζει-
ζήτα να σου δοθεί πολύχρωμη η ζωή..

Φυτρώνουν ζεστά τριαντάφυλλα

4.

Φυτρώνουν ζεστά τριαντάφυλλα, ανθίζουν
γνώμες των λουλουδιών.

Πεταλουδίτσες του αέρα απόκοσμες
γράφουν πτήσεις
τρελά εγωιστικές
στο καθηλωτικά ανυπεράσπιστο γαλάζιο.

Το αβρό χέρι των ανέμων
τραβά την κουρτίνα της όρασης- να φανεί
που ψηλά ρεμβάζουν οι άγγελοι.

Ο τρόπος του φωτός
είναι ο τρόπος της καρδιάς
είναι ο τρόπος της αποκάλυψης.

Χοϊκές μνήμες
γίνονται δέντρα
παρόχθια
κοντά σε μία θάλασσα που απλώνεται
εμπνευσμένα γλαυκή..

Ο νυχτερινός ουρανός απλουστεύει
τον νου του ονειροπόλου..

Ένα αιλουροειδές ανέμου που τρελαίνεται μες την φαρδιά πεδιάδα-

2.

Ένα αιλουροειδές ανέμου που τρελαίνεται μες την φαρδιά πεδιάδα-
διαμοιράζει απλόχερα την αφροσύνη του,
πάει παντού
σαν σκέψη που δεν θα μπορέσεις να περιορίσεις.

Αυτά που ζουν παράλληλα με μας αλλά δεν μας ανήκουν
σαν κατιτί που δεν θα είναι και καμιά φορά δικό μας:
στην μέρα προσευχή- στην νύχτα εφιάλτης.

Θυμήσου τους θεούς του κάτω κόσμου
όταν θα ψάχνεις λόγια για να πεις τα βάσανα..

Θεός υπάρχει; Ή είναι ψέμα;
Και ποιός μπορεί να τον κατανοήσει;

Στην νύχτα που θα διανύσουμε μόνο μια λάμπα
με το λεπτό της φως αληθινά σε συντροφεύει..

Γράψου σε όστρακα, σε πλίνθους,
σε κορμούς δέντρων, σε σελίδες
που θα σου καταμαρτυρούν ότι δεν είσαι
ο ίδιος πια που άρχισες να ταξιδεύεις
τότε
μες τον μπαρουτοκαπνισμένο σου ορίζοντα..

Έτσι όπως είναι μυστικά των μυστικών τα λόγια σου
συνέχεια μεταμορφώνεσαι σε έναν διαρκώς απόντα..

Κάποτε υπήρξα αναγνώστης στο χάρτινο όνειρο της ζωής·

1.

Κάποτε υπήρξα αναγνώστης στο χάρτινο όνειρο της ζωής·
σημείωσα επάνω στην ανθρώπινη μοίρα
πείσματα
που μ’ έκαναν να ξεχωρίσω·
είδα την φωταγωγημένη ψυχή αλλά και την θλιμμένη
ακούμπησα
την κατάθλιψη,
την κατάλαβα-
κι ένιωσα πόσο κάποιος ψάχνει με αγωνία θεό
για να του εκμυστηρευτεί φοβισμένος την αγωνία του.
Πήγα κοντά στον θάνατο-
τον ερμήνευσα
σαν απώτατο δώρο-
μελέτησα την απουσία μου.
Δεν είμαι παρά μια μηχανή που κουρασμένα δουλεύει
αλέθοντας τα φθαρμένα γρανάζια της.
Έφερα την ζωή μου πιο κοντά στην αιμάτινη αλήθεια
κουρδίζοντας με το μεράκι μου της μουσικής
την κεντρομόλο μου
που λες με πάει στο σημείο το ίδιο που ποτέ δε ήμουν.
Κάτι φορές αισθάνομαι συγγένειες με τα νερά
που κυλάνε-
άλλες φορές με τον αέρα.
Μέσα μου γράφει αλλόκοτα όνειρα η ζωή.
Τα βλέπω που όταν ερμηνεύονται
σαν άλλος είναι ο ονειροκρίτης που ήθελα.
Τραγουδώ πάνω στην στέγη του κόσμου:
βιολιστής της πεντάρας.
Πόσο ν’ αξίζει αλήθεια μια μελαγχολία μου;
Και ο θεός μέσα μου πικραμένος..
Δεν είμαι αυτό που ήθελε…
Με κατατρώει επίμονα η φθορά..

Ό,τι που λέω μπορεί ν’ ακούγεται αλλόκοτο, εξωπραγματικό.

Ό,τι που λέω μπορεί ν’ ακούγεται αλλόκοτο, εξωπραγματικό.
Ή και να το πιστεύεις με αμφιβολία.

Είναι σαν κάτι που να καταγράφεται σ’ ένα βιβλίο συμβάντων.
Κανείς εκεί δεν είναι όπως πρέπει υπαρκτός.
Ο θεός είναι μύθος- μύθος ο άνθρωπος:
δημιουργίες όλα του μύθου.

Εγώ αποταμιεύω εκμεταλλευόμενος όραση:
ακούραστη, αδηφάγα,
τράπεζα των εικόνων.

Συλλέγω τοξίνες και ταυτόχρονα
ανακαλύπτω θεραπείες για το ‘’εγώ’’ .

Είμαι σαν όλοι: βασανίζομαι
να συνθέτω μουσικές που στα άρρητα
των ανέμων υπακούνε
όπως σφυρίζουνε μέσα από κοχύλια που ξέβρασε
άδεια μια πεισματάρα θάλασσα.

Και τελικά είναι που μένει για περιουσία μου,
ένα κεφάλι με όνειρα.
Κανένας δεν μπορεί να τα εξηγήσει.

Μένω σαν κέρβερος μπροστά
σε μία πύλη γερασμένων ιδεών..

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

Σ’ αυτήν την κώχη του καιρού με το αναστενάρικο μυστικό που ποτέ δεν θα μάθουμε.

Με εικόνες χορεύουσες, αγίων, που σαν σε παραμύθι γύρω μας κατοικούν.

Αμανέτια των ανέμων, με ορμέμφυτο της πίστης αγαθό και της ελπίδας.

Τ’ ακολουθώ, τ’ ασπάζομαι, είναι
τώρα που ο μέσα μου ρυθμός αγγίζει
το άμετρο διάστημα.

Και γω ανασυνθέτω το ψηφιδωτό αυτό από χαρά κι Ελλάδα!

1.6.2008

Το λεξικό της ζωής δεν μπορεί να μου εξηγήσει την τόση ανορθόγραφη μέσα μου απουσία.

78.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω περνά μέσα στις παραφορτωμένες με κούραση μέρες
αφήνοντας μια γεύση στέρησης.

Το λεξικό της ζωής δεν μπορεί να μου εξηγήσει την τόση ανορθόγραφη μέσα μου απουσία.

Τα παιδιά μεγάλωσαν και πάνε.

Εμείς κρατάμε φυλακισμένο μέσα μας τον ίδιο άνθρωπο που αναγνωρίζει μόνο η νεότητά μας.

Αλήθεια δεν μεγάλωσε ποτέ;
Και όμως πάει…

Ψάχνει μέσα σε πράγματα ανεξιχνίαστα, καταστάσεις
που λυγίζει η ψυχή κι ο άνθρωπος
γίνεται μαλακός σαν το χορτάρι.

Προτιμούμε την σιωπή των αγγέλων παρά τις φωνές του θεού.

Το μικρό μυστικό μας το ξέρει ο κάθε αέρας.

Φιλοσοφούμε μέσα σε μεγάλη φωτιά.

Όπως ανεβαίνουν τα σπίτια στον λόφο, όπως ανεβαίνει η σκιά
πίσω μας περπατώντας που ανηφορίζουμε,

όπως ελαφρώνει το σώμα και που σιγά-σιγά
γίνεται αχνός
αιθέριος κόσμος που μας πάει προς τους δρόμους τ’ ουρανού..

2.6.2008

ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗ.

ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗ.

Οργώνουν φορτηγά την μαύρη άσφαλτο- εκεί
που ακινητώ και σ’ ένα βάθος λίγο
πιο πέρα τα φουγάρα της Λαυρεωτικής
κεντούνε τον γαλάζιο αέρα.

Από τα σπλάχνα αυτού του τόπου μια βαριά ανάμνηση αναδύεται.
Πληγωμένα σπλάχνα-
Σαν να έπεσε απότομα βροχή
και ένα μέταλλο ψυχής της γης να επλημμύρισε
και το γύρω μας και το πάντα.

Τώρα ένα πλοίο αρμενίζει μακριά.
Ο αέρας σκουντά τους αγέρωχους φοίνικες.
Πίνει το φως την ησυχία που εγκατέλειψε μία αρχαία γενιά.

Κουφάρια εγκαταλελειμμένα εργοστάσια.
Αργούν
να πάρουν μπρος για σίγουρες κατεδαφίσεις.

Στέκω στην παραλία σαν ο ξεχασμένος μες τις σκέψεις του.
Βυθίζει ο ήλιος κάπου κι ύστερα μες την καρδιά μου.
Αδιαφιλονίκητος δέσποτας, εξουσιάζει τα πάντα.

Στο απόγεμα οι φλέβες με το κοκκινόχωμα
τεντώνονται ώσπου να σπάσουν..

Δεν βρίσκω τον ρυθμό σε τούτο το τοπίο
που γεννάει μέταλλο, που αξιώνεται
να μένει ακόμα εκεί, με τις λαύρες μουσικές του.

Σε κανένα σημάδι του δεν βρίσκω που να διασώζεται κάτι
από το αρχαίο σημείο που ήταν μηδέν και χάθηκε στο άπειρο

όπως κι εμείς που τώρα περπατώντας πάνω του θλιμμένοι ουσιαστικά ακινητούμε..

1.6.2008

Τραγουδούν οι Κυριακές αλλά μέσα τους τίποτα δεν έρχεται

76.

Τραγουδούν οι Κυριακές αλλά μέσα τους τίποτα δεν έρχεται
από θεό χαμπέρι για να γαληνέψει ο άνθρωπος-

Και το πουλί που διάβασε όλη την σοφία πάνω
σ’ ένα κλαδί του δέντρου, τώρα βλέπει
να ρέει ο χρόνος του-

Όπως σ’ ενός Νταλί
τον ενθουσιασμό λιώσανε τα κακόβουλα ρολόγια!

Η λίμνη ανοίγει τα κιτάπια της και την διαβάζουνε πουλιά·
στην όχθη της οι πάπιες φλυαρούνε

και το μετανιωμένο αεράκι εκεί συνοφρυώνεται που είδε
στο θρόισμα των φύλλων να μην ξέρει ν’ απαντήσει πιο σωστά!

1.6.2008

Εσύ Βρούτε θα αρπάζεις πάντα την ζωή ενός αειθαλούς Καίσαρα..

75.

Εσύ Βρούτε θα αρπάζεις πάντα την ζωή ενός αειθαλούς Καίσαρα..

Παίζουν τα χρόνια πάνω μας κι ο άνθρωπος πάντα θα αγαπά να άρχει.

Διαβάζω τις εκμυστηρεύσεις του δέντρου, καταλαβαίνω
πως η ρίζα υπάρχει πίσω απ’ όλα τα πράγματα, τα γεγονότα..

Σαν γραμμή συμβολική της γέννησης που όταν αναγνωρίζεις την πορεία της εκείνη είναι ήδη μέσα στην ζωή σου.

Δεν ευστοχούμε οι άνθρωποι! Δεν
αντιμιλάμε στο ευτελές.

Να μπορούσα κοιτάζοντας το πιο μικρό λουλούδι να κατανοώ
πόσο με χρώμα κι απαλό βελούδο
από τα πέταλά του ξημερώνει άλλη ηθική!

Που μόνο η μέλισσα μπορεί να μας την αποσαφηνίσει!..

1.6.2008

Οι μέρες λιώνουν σαν μ’ ένα μαγνητικό νερό της Πομπηίας.

Οι μέρες λιώνουν σαν μ’ ένα μαγνητικό νερό της Πομπηίας.
Ξαναζωντάνεψαν φυτά θαμμένα αιώνες μες την κρύα λάβα.
Εκεί που κάτω από την στιβαρή επίχωση της δολοφονικής στιγμής που όλα χάθηκαν
ένας ερωτευμένος φίλαγε κι ερωτευόταν μια ωραία κόρη.

Το σώμα του πως μαρτυρά τα λάγνα μυστικά του!
Και νεκρό ακόμα.
Φαίνεται
ο πόθος του στον τελευταίο σπόνδυλο που ενώ κυρτώνεται να δύσει
μέσα του ανατέλλει κύμα ο οργασμός!

Ο ήλιος με την φωτεινή του ευγένεια
κατορθώνει να είναι ο άπειρος συλλογισμός-
Ραντίζοντας
βουνό και πέλαο μ’ ένα διαμαντικό αλάτι.

Κοιτώ το κορμί που μιλά..
Ο άνεμος τρυπώνει στην καρδιά μου.
Στο μέσον τ’ ουρανού ένας θεός με περασμένη
νεότητα αναγαλλιάζει ευτυχισμένος.

Ένα τζιτζίκι αρχαίο ψαλμωδεί!

1.6.2008

ΕΣΥ.

ΕΣΥ.

Πραγματικά απομακρυνθήκαμε από το αληθινό ευτυχισμένο μυστικό της μέρας.

Οι κοινωνίες μας πράττουν φωτιές, φυλακίζουν
με άνθρωπο τον άνθρωπο.

Όπως μεγαλώνουμε, ποιός είναι αυτός ο άγνωστος μέσα μας;

Συμφωνία των ασύμφωνων παντού.

Καλύτερα ακούγομαι μες τις παραμονές της νύχτας..

Κι εσύ με το γαλάζιο φόρεμα να έρχεσαι, εκεί
που το σκουντά ο λίγος άνεμος, το φως
το διαπερνά κι η σιλουέτα
γράφεται του κορμιού σου σαν η ακριβή
μέσα μου οπτασία!

Κατά βάθος όλα χάνονται μέσα μας, γύρω.

Με τα φωναχτά τους βασίλεια των λέξεων που ποτέ μας δεν είπαμε, την στροφή
καθενός προς το μέσα του, την αγρύπνια
που δεν αποδίδει όσο θα θέλαμε, την προσευχή
σαν τόκος της πίστης που δεν αποταμιεύτηκε.

Αποσιωπούνται οι θρησκείες του αθώου πουλιού που λεύτερο πετάει πέρα
Και του λουλουδιού που μαθαίνει χρώματα στον λυρικό ουρανό.

Αν δεις, στο κάτω απ’ την ανάγκη μας πραγμένο
είναι μια ανθρωποθυσία από εμάς τους ίδιους πάντοτε ευλογημένη..

2008

ΕΖΗΣΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ.

ΕΖΗΣΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ.

Εξουσιάζομαι από την σημασία που απέδωσαν τα μάτια μου στον γύρω κόσμο!

Οι άνεμοι που αξίζουν την προσοχή μου έχουν αυτομολήσει σ’ έναν άλλο ουρανό.

Αιθρία βαφτισμένη στο πέλαγο και στην ώχρα της όμορφης γης!

Επάνω στα κλωνιά των δέντρων μικρά εγωιστικά πουλιά κελαηδούν για έναν κόσμο γαλάζιο.

Η συνείδησή μου σαν τεντωμένο τόξο στοχεύει σ’ έναν άλλο ουρανό.

Τελικά είμαι φρουρός της αγάπης ή απλά ο υποταγμένος της;

Αν διακρίνω καλά στο μέλλον του κάθε παιδιού γράφεται ένας κόσμος πιο άγριος.

Εμείς είμαστε οι φταίχτες της κάθε πικρής των πραγμάτων κατάληξης.

Έζησα μέσα σε ποιήματα και τώρα να: κουράζομαι να λέω για εκείνα που πονάνε.

Πάντως έχω λατρέψει το δέντρο και τον άνεμο και το πουλί-
κι έναν θεό ολόγυρα κρυμμένο μέσα σ’ όλα και μες την καρδιά μου.

Τώρα σπαθίζω στο αόρατο και εύχονται οι αγγέλοι μου να αστοχήσω

Να καταφύγω πάλι σε αυτό το νόημα που απ’ τα πράγματα είναι το πιο εύκολο

Όπως βυθίζεται ολοένα βυθίζεται ο άνθρωπος και μέσα του
λιγοστεύει το αθώο παιδί!

27.5.2008

ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ ΑΛΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.

ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ ΑΛΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.

Σ’ αυτήν την πρωινή γυμναστική το σώμα ξέρει την επιμονή να το παιδεύουμε
Γι αυτό υποτάσσεται στα παραγγέλματα μα εκείνο άλλα θέλει.
Στο βάθος κρύβει αδιαφορία για όλα αυτά.
Ξέρει την φθορά που αρχίζει
ενώ σφυρίζουν γύρω του πουλιά που βρήκαν επιτέλους το δικό τους νόημα.

Εισχωρεί μέσα μας δυνητικός ο αιώνας.
Έτσι όπως καταγράφεται και στις εφημερίδες.
Εσύ νοσταλγός άλλων εποχών
αμφισβητείς και που υπάρχεις
σήμερα
ακόμα
εδώ.

Όσο σκέπτομαι ότι μόνο είπα, τίποτα δεν έκανα, θέλω να βάλω τις φωνές.

Αξιώνω να μου φανερωθεί ο θεός.
Είμαι ένας άνθρωπος με πολλές απαιτήσεις.

Τινάζω την σκόνη μου· με αχρήστεψε ο καιρός·
με έκανε υποχείριό του· δεν μου έμεινε φωνή
ούτε για να μιλήσω όπως μες τα μεσημέρια εκείνα
ένας κοκκινολαίμης αποσαφηνίζει σ’ όλους μας σημαντικός
που είναι ο ύμνος!

Όσο περνούν τα χρόνια και γερνάω γράφομαι πιο δύσκολα…

Τρομάζω που με περιμένει ο θάνατος.. Μα είμαι
ερωτευμένος πάντα. Αγαπώ
τις γυναίκες, το βλέμμα τους,
το κορμί τους με την λάγνα υπόσχεση
που μυρίζει αίθριο έρωτα και νότα,
μ’ ένα βαθύ αβυσσαλέο περιεχόμενο.

Όσο σκληραίνουν οι ουρανοί των πόλεων τόσο
το μελάνι μου γίνεται αίμα.

Γράφω μ’ αυτό…
Λυρικές παράτονες λέξεις που δεν καταλαβαίνει πια κανένας!

27.5.2008