Φυσάει αυτός ο κακόβουλος άνεμος, τις λέξεις μου παίρνει

Φυσάει αυτός ο κακόβουλος άνεμος, τις λέξεις μου παίρνει,
τις σπρώχνει ως το αδύνατον..

όταν τις ξαναβρίσκω
είναι σαν κάτι άδικα δαρμένα παιδιά
που έχασαν κάθε διάθεση πια για παιχνίδι.

Και όπως αντιμάχονται οι ώρες του σκοταδιού
ξεκληρίζονται οι αχνές φωνές των λουλουδιών που πιστεύουν
στην μέρα-

σαν μια αξία που ποτέ σωστά δεν αποδόθηκε..

Όταν θα έρθουν όλες οι σιωπές να μου μιλήσουνε

Όταν θα έρθουν όλες οι σιωπές να μου μιλήσουνε
εγώ θα ζω με συνείδηση σκύλου
που δεν έχει αφέντη και καμώνεται
πως μαστορεύει το άπειρο- να γίνει
ένα κολπάκι γεωμετρικό.

Θα μπορώ να είμαι θλιμμένος όχι, ούτε νοσταλγικός
ούτε ονειροπόλος ούτε εκείνος
που τα έχασε όλα και πια δεν περιμένει
τίποτα για τα λόγια που είπε να του ανταποδώσει η ζωή.

Θα κάθομαι αμέριμνος και θα καπνίζω σαν σε μια παλιά φωτογραφία
ένας γέρος ναυτικός
που η θάλασσα τον ξέρει και την ξέρει.

Και θα γείρω να αποκοιμηθώ δίπλα σε έναν κάβο που
δεν δένουν πια τα πλοία και τα όνειρα
με δύναμη επιθυμίας τον ταρακουνάνε.

ΑΡΧΗΓΟΣ..

ΑΡΧΗΓΟΣ..

Από τις περιπέτειες του συνόλου, υποκείμενο εγωιστικό ξεφυτρώνει
φιλόδοξο: στρατηγός.

Οδηγεί την ζωή στην απρόσμενη ρήξη της- εκεί
που χάνοντας αίμα το παρελθόν, σωστά
επιτυγχάνεται το αύριο
να κηδεύει ένα σήμερα, θνησιγενές.

Από της μάζας τις επιδιώξεις ξημερώνει λες ένας άγουρος
γίγαντας που θα οδηγήσει το καράβι "Ζωή"
μες το άγνωστο αύριο..

Και να:
ο πλασμένος να είναι αρχηγός..

Μια αρχαιόσχημη πόλη με τον σωτήριό της βοριά

Μια αρχαιόσχημη πόλη με τον σωτήριό της βοριά, πνέοντας
πάνω στα αραιά μισογκρεμισμένα σπιτάκια της, μια λίμνη
ήσυχη, σαν ένα πολυεπισκεπτόμενο όνειρο

κατεβάζει το υδάτινο φόρεμα της να φανεί
που εμείς αρεσκόμαστε τώρα
σ' αυτό το θαυμαστικό τίποτα, αυτήν την ρέμβη
που μεταφράζεται σε μία της καρδιάς ευτυχία..

Τεντώνεται το δέρμα και μυρίζει ματαιότητα πλαστικοποιημένη

Τεντώνεται το δέρμα και μυρίζει ματαιότητα πλαστικοποιημένη
κατά το δοκούν..
Στήθη που την βαρύτητα με σιγουριά βοήθειας αντιμετωπίζουνε, χείλη ωραία
τσιτωμένα επιθυμητά,
κόκκινα
σαν τα κεράσια
που με τον πόθο της όρεξης φλέρταραν
μαλλιά ωραία, πόδια
που είναι από επιδέξια σμίλη τορνευτά –
τώρα
που η εποχή χαρακτηρίζεται από την αγωνία ενός ταμείου
που αδειάζει τις ελάχιστες δεκάρες του και γίνεται
να είσαι πιο ανύπαρκτος κι απ’ τον αιθέρα..

Μια ξεραμένη κοίτη ποταμού μέσα στον ήλιο

Μια ξεραμένη κοίτη ποταμού μέσα στον ήλιο
του φθινοπώρου. Μέσα της
ένα κοτέτσι αφημένο σχεδόν στην άγνωστη μοίρα του
και κάτι χήνες
που κοιμούνται
κι αυτές.
Πιο πέρα ένα καλό γαϊδουράκι
ανάμεσα στην σκαμμένη πλευρά του ρηχού ποταμού..
Συνομιλεί υπομονετικό με μία αίγα
που τον βράχο δοκιμάζει
πόσο μπορεί στην αφοβία της ν’ αντισταθεί..

Σύρος..

Κάτι φορές η πραγματικότητα γεμίζει θραύσματα ονείρων

Κάτι φορές
η πραγματικότητα γεμίζει θραύσματα ονείρων-
και τότε
είναι καλά να ζεις, να τρυγάς
το σταφύλι του έρωτα-
ένα βήμα την κάθε φορά- ώσπου
να γίνει η αγάπη ένα μεγάλο σκαλοπάτι που επάνω του
θα σταθείς να αγναντέψεις προς την ευτυχία..
Κάτι φορές
η πραγματικότητα ανθίζει όνειρα, μοσχοβολάει
και γίνεται ένα τραγούδι παράξενο
αστεριών
από την μέρα
που ξυπνάει,
τραγουδισμένο για σένα!

Εσύ ο ονειροπόλος

Σύροντας αργά ένα τερπνό φως προς την αυγή της μέρας
και δεν είναι κατανοητό το μαρτύριο, ο θεός που σου κρύβεται
μην ψεγάδια του βρίσκεις…

μιλάνε χρώματα του ύμνου τα λουλούδια, καρφώνουν
να στερεώσουν την καρδιά σου που ρίγησε
αγγίζοντας την επιθυμία μιας λέξης
και το βεβαρυμμένο της παρελθόν..

Και μελετάς την σοφία των δέντρων
σαν ένας διψασμένος ζητιάνος
που στο μοντέρνο θέατρο του κόσμου δεν χωράει και τον βρίσκουν
ξεπαγιασμένο τα χαράματα πάνω
σ’ ένα παγκάκι της πλατείας των προδομένων ονείρων..

Εσύ
ο ονειροπόλος
θα κατανοήσεις των παιδιών την κρυμμένη άγουρη θύελλα, θα δεις
που δεν βλέπουν οι άλλοι, θα έχεις
το βλέμμα φωτεινό και θα μοιράζεσαι τα δώρα
που αφήνει μέσα στην παλάμη μια βραδύκαυστη χαρά..

θρησκευτικέ μου των οραμάτων επαίτη!

Αποκρυπτογραφώντας και μιλάω αδιάλειπτα

Αποκρυπτογραφώντας και μιλάω αδιάλειπτα
μια γλώσσα των πουλιών-
μεταμορφώνομαι σε έναν δύτη που
ψάχνει απεγνωσμένα
για ένα αρχαίο ναυάγιο
σε σκοτεινό και κρύο βυθό..

Κατέρχομαι, ανέρχομαι: μία πορεία
από την επιφάνεια στο βάθος, μια στιγμή
που είναι σαν όλες- κι όμως
είναι η πιο σημαντική..

Έχω χρηματίσει ο δόκιμος στο πλοίο "Θάλασσα", έχω
σκεφτεί να μην έχω ούτε περιουσία
ανθρώπων, ούτε
καημό..

Και είμαι ένας μοναχικός που βαδίζει από τις σκέψεις του απορροφημένος και ξέρει
μόνο από των λουλουδιών φαντασίες
και έχει έναν δικό του θεό!

Έτσι όπως η μέρα μελετά το φως

Έτσι όπως η μέρα μελετά το φως
οι φωνές των πουλιών δεσπόζουν μες τον ήμερο άνεμο
και ο θεός
μεγαλουργεί
με σύνεση
και πλάθει ανθισμένα δέντρα..

Η αγωνία γίνεται ανθρώπινο αγκάθι
που σου τρυπά την καρδιά,
την ματώνει..

Στάλες
άλικες
πέφτουν επάνω στο τραπεζομάντιλο της χλόης
κι ανθίζουν
πορφυρές
και αισθηματικές οι παπαρούνες..

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΑΝΑΠΑΙΣΤΟΥΣ..

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΑΝΑΠΑΙΣΤΟΥΣ..

Τα λόγια μου στα λόγια σου
κάνουν ένα ερωτικό άβατο όπου μόνο οι ρίμες
των φιλιών σου χωράνε..
Η κάθε μέρα μιλιέται λευκά

ή γαλάζια, αρχίζοντας
από κει που ο άσπιλος ήλιος, μέγας
κραταιώνει όλες τις ηλιαχτίδες του όπως
χορδές μιας λύρας κρούονται από τα απαλά
δάχτυλα του μαέστρου ανέμου..

Α, αρχιοινοχόε του φωτός, μέντορα
πώς εισχωρείς μες το απαλό ατλάζι των νεφών κι ασπρίζεις
την φουσκωτή γιρλάντα τους που εγκυμονεί μια όμορφη βροχούλα!
Πώς σε κρατώ,
πολύτιμό μου απόκτημα, μην χάσω
αυτόν τον κορυφαίο ρυθμό που κρέμεται
ανάμεσα σε δυο ανάπαιστους και ένα
άλικο ρόδο!

Και του πουλιού εσύ, πρωραίο ύφος, μουσικό, τραγούδι
που απλώνει νότες καθαρές μέσα στο νυν και όλον..

Με συνεπαίρνει η νοσταλγία ενός πολλά σημαίνοντος για μένα παραδείσου..

Επιστρέφω από ένα "αύριο" που άφησε το "σήμερα" του να κυριαρχεί.

Επιστρέφω από ένα "αύριο" που άφησε το "σήμερα" του να κυριαρχεί.
Όλος μυρίζω παράδεισο..
Ενός ειδωλολατρικού συμβάντος ιερωμένος..
Κι η ποίησή μου τι είναι;
Κόσμος με περισσότερη έκπληξη, έκφραση
που με καμώματα σκύμνου
ακολουθεί το ιερόν, το ελάχιστο..

Ο νους μου απουσιάζει από τα συμβαίνοντα..
Τόσο έγκλειστος πια μέσα στου εαυτού μου το κελί
που μήτε μου χρειάζεται πια αυτός ο δεσμοφύλακας.

Αφ’ εαυτού κι ακέριος συγκλονίστηκα.
Απ’ όλα και για όλα εσταυρωμένος.

Λόγων που υπερέβαλαν στην κάθαρση, λόγων
που είναι συμβολικών δεδομένων αλφάβητο, λόγων
που είμαι εγώ για να είμαι ο άλλος
ο τώρα μου εαυτός.

Κι η ποίηση (στον χρόνο μέσα που χαράζεται) δεν είναι άλλο
από εις άσκοπον επιμονή, που θέλει
κάτι αιθέρια ανύπαρκτο να κατορθώσει..

Μάλλον προικώα τα νοήματα μου-
ιδεώδη και άσκοπα δίνονται
να τα ρημάζει ένας καιρός βοριάς..

Τι άθροιζα και ήταν όλων των μετοχών μου οι υπερβολές γιγαντωμένες;

Τι άθροιζα και ήταν όλων των μετοχών μου οι υπερβολές
γιγαντωμένες;

Εκκωφαντικές έτρεχαν μέσα στην κρύα νύχτα
κι όπως εισβάλει ένα λουλούδι μες την θάλασσα του Μάη
με αυτό
το ίδιο φως- σελίδα του ύπνου μου-
να τώρα που σε λέω
μουντζουρωμένη αναζήτηση μέσα σε λεξιλόγια ζούγκλα.

Και η πατρίδα, μέσα μου γραμμένη γαλάζια,
με ορθοδοξία της σκέψης και όχι μιαν άλλη
κατευθείαν
από αρχαιότητα φύλαττε ύδωρ..
Ξεδίψασα;

Πώς να το κάνεις αυτό όταν
τριγύρω σου φαύνοι γυρίζουνε- κι όλα πουλώντας
τα αγαθά μένει στο τέλος
ένα χειροπιαστό κίβδηλο τίποτα: να ζούμε
μέσα στο ίδιο ψεύδος που δημιουργήσαμε..

(Όχι δεν ρητορεύω..)
Λέω ένα φως που στέλνει αιώνες η καρδιά κι αυτά
τα άνθη μηνύματα που αν σε μαγέψουν μένεις
να νοσταλγείς και να σκαρφίζεσαι τρόπους
κι αιτίες να ξαναπλάσεις Παράδεισο!

Γιατί με στοιχειώνεις ήλιε και πώς;

Γιατί με στοιχειώνεις ήλιε και πώς;
Χρυσά γράφονται τα άμφιά σου μέσα στις σελίδες..

Κι εσύ χρυσός που ακονίζεις τις κορφές των δέντρων που ξυπνούν
μέσα σε μια ποιητική διάρκεια..






Με δίδαξαν τα νερά έναν πληθυντικό μεγαλοπρέπειας:
πώς να σωπαίνω
κοιτώντας γύρω μου
που πράσινα όλα
ζυγίζουν ένα γαλάζιο επάνω τους..