Επειδή προσβλέπω σ’ έναν άλλο θεό

Επειδή προσβλέπω σ’ έναν άλλο θεό που ν’ αναιρεί όλα τα κρίματα
και να φυσάει πεισμωμένος πάλι στον πηλό
επιθυμώ να έχω μία σκέψη απλοϊκή που να φυτρώνει μέσα της
ένα εκατοχρονίτικο δέντρο

κι ένα πουλί που τραγουδά επάνω στα κλαδιά του.

Να κοιτώ το πρωινό μαγεμένος που ο ήλιος
μες την χαρά του, με τα χρώματα έπαιξε.

Και να είμαι ευχαριστημένος που ακούω τις μουσικές
των ερωτευμένων που θεσπίζουν τον έρωτα
ιδέα μεγάλη..

Αν τηρηθεί αυτή η θεϊκή τάξη

Αν τηρηθεί αυτή η θεϊκή τάξη
ισορροπίας του εντός με το έξω
ευτυχής θα είναι ο καθένας
που νιώθει από ομορφιά.

Προφανώς το μείζον δεν θα λυπηθεί το έλασσόν μου
και θα αχρηστευτεί με έναν τρόπο η καρδιά

Δεν θα έχω
να θυμάμαι πια τίποτα- όλα θα καταγράφονται
μέσα σ’ ένα μεγάλο τίποτα
γύρω μου, αναγεννημένο..

Εκείνα που μπορούν ν’ αλλάξουν μπορούν ν’ αλλάξουν

Εκείνα που μπορούν ν’ αλλάξουν μπορούν ν’ αλλάξουν
μόνο με χρώματα:
έγχρωμη μεταβάλλεται η ζωή-
είναι των επιδιώξεων η τυραννία που ποτέ δεν τελειώνει-
θλίβεται ο άνθρωπος-
αναρπάζονται από μέσα του πολύτιμα
αποκτήματα
μιας βαθιάς ηθικής..

Και στην ζωή
για την ζωή αμαρτάνει

κρατώντας μοναχά δικό του
το όνειρο-
όπως τον δυσκολεύει κιόλας..

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ…

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ…

Οσμές που δρέπουν την αιώνια επιθυμία:
τριαντάφυλλο, δυόσμος και γιασεμί
μέσα στο αφρόντιστο παρτέρι ανακατώνονται
με έναν στίχο ήλιο.

Κι εκείνα που άφησε εκεί ο παππούς:
σκαλιστήρια, τετράγωνα
κτίσματα, γεωμετρικά, που κανένας δεν ξέρει
μες το μυαλό του αξία που είχαν.

Τώρα κάτω από την φουντωμένη λεμονιά
ακινητεί σαν μαργωμένος ο αέρας-
λες κι είδε φάντασμα που στέκεται παράμερα
κι όλο διστάζει να μας φτάσει..

Κι εγώ που ξέρω ότι έφυγε μα πάντα θα είναι εκεί
κρυμμένος πίσω από την ανθισμένη αζαλέα
κρατώ σιγή που αρμόζει στους επιφανείς
τους δάσκαλους που μ’ έμαθαν ν’ αρθρώνω πρώτο ποίημα..

Κυβερνημένο από τον καπετάνιο χρόνο

Κυβερνημένο από τον καπετάνιο χρόνο, το πλοίο
της ζωής πάει.

Συγκλονίζουν όλες οι θάλασσες.. Η θέα
ενός λευκού πανιού που θα έκανε
αλλιώς να γράψει ο μύθος του μινώταυρου
ίσως ν’ αξίζει
μιας άλλης ερμηνείας εκδοχή.

Πάντως το πλέον σε πλέει..

Του αφιερώνεις την ανάσα σου, το σφρίγος
της νιότης, το πάθος
που στο κορμί σου χωρά.

Ίσως μετά, μέσα σου, να δραματουργούν οι αλήθειες.
Να γίνονται απόστημα που θα κακοφορμίσει.

Φεύγεις, αλλά θα είσαι πάντα εδώ
που περιμένει μία όψη του θανάτου.

‘’Κι όταν συμβεί στα πέριξ
φωτιές να καίνε’’

μπορεί και να ‘ναι αυτή μια κόλαση
δικών σου δεδομένων..

Καταχρώμαι από την αιωνιότητα

Καταχρώμαι από την αιωνιότητα
κάτι που ξέρω πως δεν θα πεθάνει.
Στηλιτεύω με παλιά ηθική
την καινούρια ανάγκη.
Κλειδώνω
εμένα-
ξεκλειδώνω
τα όνειρα.
Έχω αποδημήσει εις όνειρο λοιπόν, εις του αοράτου χώρα..
Ζω μ’ ένα σφυγμό ποιητικού μαρτυρίου.
Πλανιέμαι σ’ έναν ποιητικό Βορά
που ορέγεται να σμίξει με τον λεξιλόγιο Νότο.
Οι λέξεις
από αρχαία μου έρχονται αλφαβητάρια
που τους πολλούς παραξενεύουνε, αλλά
θα τ’ ασπαστούν οι λίγοι.
Συγκεντρώνω φωτιά και την αποδίδω στον κόσμο της..

Αν δεν με καταλάβουν- που δεν- οι αγέρωχοι
πρίγκιπες περισπούδαστων ενασχολήσεων
λίγο με νοιάζει εμένα.

Έχω ένα σφρίγος στην καρδιά από ατελεύτητη νιότη!

Ένα ρήμα πιο φωτεινό κι απ’ αυτό που απλώνει η θάλασσα
κάτω από τον ήμερο ήλιο.

Ένα επίθετο ζεστό σαν ο καυτός τούτος αέρας
που καίει σάρκα που του παραδίδει ο Ιούλιος!
Αν ξέρω κάτι
είναι πώς να υπερασπίζομαι άνοιξη
μέσα στα πολικά αισθήματα των γύρω…

Καλλιεργώ ένα άνθος που μια μέρα μες τον λόγο θα υπάρξει..

Καλλιεργώ ένα άνθος που μια μέρα μες τον λόγο θα υπάρξει..

Αν είμαι της μοναξιάς χαϊδεμένος το ξέρει μόνο η κάμαρα
που συλλαβίζει τα αισθήματά μου όπως να πίνει
το φως φεγγάρι.

Θέλω να γίνει κατανοητός ο ουρανός.

Αντιμέτωπες όλες οι αλήθειες μου!

Κατατρώγουν
το ήπαρ
κάτω από το πιο θλιμμένο άστρο..

Ένας συναγωνισμός αθλητικών ανέμων

Ένας συναγωνισμός αθλητικών ανέμων που σκαρφαλώνουν εύθυμοι μέσα στο αλσύλλιο
που μυρίζει πεύκου ρετσίνι και απόγεμα.

Ένας επιφορτισμένος με καθήκοντα θεού, Ιούλιος!

Ένας ύμνος στο φως που απλουστεύει μέσα στο τοπίο
τη ροπή του θνητού.

Ένα γιαννιώτικο ασημένιο δισκάκι
που σέρβιρε τα αφεψήματά του έναν καιρό ένας αποκεφαλισμένος
τώρα πασάς.

Ένα ξιφίδιο που έκοψε πολλές γαστέρες.

Ένα καριοφίλι που βρόντηξε σ’ επαναστατικούς καιρούς.

Εγώ που είμαι ο φωτογράφος τους και θέλω
να έχουν και πάλι φωνή..

Μέσα μου – επειδή γνωρίζω πως δεν γνωρίζω-

Μέσα μου – επειδή γνωρίζω πως δεν γνωρίζω-
πέφτουν ψιχάλες ερωτήσεων.
Το οδόστρωμά μου
γίνεται ανυπόφορα ολισθηρό.
Όποιος έρχεται προς εμένα, πρέπει αλήθεια να προσέξει.
Είμαι περίεργα γαλάζιος
και κατόπιν λευκός,
πράσινος, μαύρος
ή και με μία ιαχή του πορφυρού επάνω μου χρωματισμένος.
Και μ’ αυτές τις ιδέες πού πάω;
Εξέχουν από το χτες ως το αύριο-
έτσι που να με μέμφονται οι αφελείς
που ευανάγνωστη ψυχή δεν γνωρίζουν..
Αλλά γιατί θα πρέπει να πάω όπου πηγαίνει το πλήθος;
Μοναξιάς καταδύσεις το σπλάχνο μου
πιο ακριβό μου ταιριάζουν..
Είμαι λόγος που στοχεύει μακριά:
μες το πολύχρωμο αύριο.
Έτσι που ό,τι κατορθώνω
μοιάζει απόκρυφης θρησκείας δεδομένο.
Μου λείπει αλήθεια ο χρόνος- ο μόνος
που επιδέξια πολεμά.
Όπως με πλημμυρούν πιο καυτά τα αισθήματα
μεταδίδεται ο ήχος τους κι ως την πηγή των φθαρμένων ονείρων.
Σηκώνομαι όρθιος.. Το κεφάλι μου
πνίγεται μες τα άσπρα τα σύννεφα.
Τόσο κοιτάζω μες τον ουρανό που μπερδεύεται
η θνητή λογική μου.
Αποταμιεύω
φεγγάρι τις νύχτες
και το αφήνω να περιλούσει τις πεισμωμένες σελίδες μου.

Κοίτα που τώρα ό,τι και να λέω

Κοίτα που τώρα ό,τι και να λέω
ντουγρού πηγαίνει για το αδιάβαστο.

Οι λέξεις
στυφίζουνε
ο αιώνας
σκίζεται
στα δύο-
σαν ένα σώμα πεταλούδας
που πας να το απλοποιήσεις, τρελαίνεσαι.

Πάντως, μετά απ’ όλα, θα μου μείνει
μια καθαρή ψυχή που πάνω
στα φύλλα που γράφω αποκαλύπτεται
αέρινη για να χωράει στο πουθενά
κι αιθέρια για να μην την βλέπεις πάντα.

Κι ό,τι ανάμεσά μας θα χωρέσει θα ‘ναι ένας καημός
από ελληνικό αλφάβητο που επιμένει
μέσα μας να σπιθοβολά..

Είναι οι όψιμες ώρες των τηλεοράσεων-

Είναι οι όψιμες ώρες των τηλεοράσεων-
οι ειδήσεις που λένε ένα τίποτα χρωματισμένο

Όπως πολυπρισματική έχει ανάγκη η ψυχή
με μουσική να δραπετεύει..

Είναι μια μπαλαρίνα σκέψη που χορεύει πάνω στο ένα δάχτυλο
μέσα στο θέατρο των ιδεών, μέσα
στο ακατόρθωτο ακόμα

Είναι η ανάγκη μας να θεραπεύουμε άνθρωπο
με άνθρωπο μέσα μας
πολλαπλασιασμένο..

Τα μολύβια μου γίνονται δόρατα, θανατηφόρα..

Τα μολύβια μου γίνονται δόρατα, θανατηφόρα..

Για να ανακαλύψω τον άνθρωπο που είμαι
μάλλον θα περιπλανηθώ πολύ βασανισμένα..

Αν αξίζω επιτέλους μια σιωπή που να συγκεντρώνει
όλο το νόημα της ομιλίας..

Εμπρός!
Κατόρθωσε να είσαι ο που φτάνει
των λέξεων το αύριο..

Τον ουρανό τον διαβάζεις πιο καλά ξημερώματα

Τον ουρανό τον διαβάζεις πιο καλά ξημερώματα
τότε που και των άστρων είναι διαφορετικές οι πορείες και το ποίημα
που γίνεται από ύλη ονείρων
είναι φωνή από στόμα αγγέλου.
Το ποίημα
γεννιέται πιο καλά τα μεσάνυχτα
περασμένα:
είναι
από σκέψη που ήρθε μιας ολόκληρης μέρας:
είναι
φωνή
από εσένα για σένα.
Τα αισθήματα που ευτυχεί,
δίνουν πνοή στις ευτυχισμένες στιγμές
που αξίζει ο άνθρωπος αν η μοίρα το θέλει.

Εσένα
σε διαβάζεις πιο καλά ξημερώματα
την ψυχή
την διαβάζεις πιο καλά ξημερώματα
το ποίημα
γεννιέται
πιο καλά τα μεσάνυχτα
περασμένα
Μετά από θησαυρισμό αισθημάτων και σκέψης
όπως αφήνει πάνω σου το αποτύπωμά της
η κάθε ημέρα
που έρχεται..

Νύχτες από το πιο ακριβό φεγγάρι

Νύχτες από το πιο ακριβό φεγγάρι
που μες το μυαλό μου καρφώθηκε

Σαν ένας στίχος από αφράτη ψίχα
ψωμιού φρεσκοψημμένου..

Νύχτες που δεν είδα γύρω μου για να δω μέσα μου
σαν ένας παράξενος μύστης
αρχαίου φωτός.

Νύχτες που δεν είναι σαν όλες, φτάνει εσύ να κρατάς
μέσα σου όλη την προσευχή της τρικυμίας

Και να την απαγγέλεις βγαίνοντας νικήτρια η μέρα
μέσα από την αυτοκρατορία του σκοταδιού..