20

20..

Γαυγίζουν τα σκυλιά την νύχτα, ο άνεμος
Καρφώνει την φωνή τους πάνω στις κλειδωμένες πόρτες
Όπου από μέσα τους κοιμάται
της αυγής ο αρραβωνιαστικός..

Το φεγγάρι δείχνει δόντια, αγριεύει
Τινάζει ένα γύρω την σκόνη του, φουρκίζεται
Και πιο αινιγματικό κι από μια περιπλανώμενη σκέψη
Πάει να δύσει
στο αύριο..

Τα λουλούδια μυρίζουνε όνειρο
Κι όπως το ξέρουν ότι δεν θα ξαναγεννηθούμε
Τα δίνουν όλα τους, τσιτώνονται
Να κυριεύσουν τον γλαυκό αέρα.

Τότε σηκώνεται η πεθαμένη μάγισσα και αρχίζει να ψελλίζει
Ακατάληπτα λόγια, ενός αρχαίου ψαλμού, που ακούγονταν
τις νύχτες
Παλιά,
όταν λιγόστευε το φως του το φεγγάρι.
Και πάνω απ’ τον ύπνο των ανθρώπων δυο φτερά
Από γιγάντιο γύπα
Που οσμίστηκε το αίμα κάθε ζωντανού και έρχεται
Πάλι να δαιμονίσει..

19

19.

Οι μισοί δρόμοι της πόλης με τα χαμηλά πεζοδρόμια και τα προνομιούχα δέντρα-
Οι αξιωματικές μέρες του Ιουνίου στην Ρόδο, πριν
Η θάλασσα μεταφραστεί σε γαλάζιο και η αύρα της
Θωπεύσει απαλά την στεριά.
Η φασαρία της νύχτας
Που οι τουρίστες αγρυπνούν στα μπαράκια πίνοντας
Διευρυντικό της συνείδησης αλκοόλ και βλέπουν
Τον κόσμο αλλιώτικο..
Μεταβαλλόμενο σε ένα
Πεφταστέρι που το κενό του
δεν ποτέ διορθώνεται..
Μέσα μας το τώρα είναι ύστερα και το αύριο
Σήμερα που λιποτάχτησε.
Όσο προσπαθούμε να δούμε πίσω από τα σύνορα
Του βλέμματος, ένα χρώμα
Ωχρής ζωής που δεν αναγνώθεις
Σωστά.
Ένα αλουμινένιο παραπέτασμα μετά από το ποίημα που σκάρωσες για να κρύψεις
Την ευαίσθητή σου πλευρά..
Κι εσύ
Επιταχύνεις οδύνες
Προς εσένα..
Τα διαφορετικά δέντρα, με την ιταλική επιμονή
Να είναι η οργάνωση σύμβολο..
Πωρόλιθοι που σκουριάζουν ευτυχισμένα
Μέσα στα χρόνια αφήνοντας
Αυτό το λυσσαλέο σαράκι της οξείδωσης, όπως γινάτι
Να φθείρει οτιδήποτε ο καιρός.
Το απόγεμα μελοποιεί την καρδιά μου!
Πώς δεν το σκέφτηκα; Είμαι
Ένας αδαής που στηρίζει
Επάνω σε αρχαίους κίονες
Το άλφα του
Και το ωμέγα.
Αν θέλω να γυρίσω ξανά
Προς το σημείο φωτιά
Το μέσα μου, ο ίδιος είμαι
Που ήμουν ο έφηβος..
Και χορεύω
Ευτυχισμένα μισός!

Ρόδος..2009

39

39.

Βγαίνοντας από τον ύπνο και μέχρι να ανοίξω τα μάτια μου
Ο χρόνος έχει προχωρήσει πιο πολύ από ‘να άστρο.

Κρατιέμαι ορθός·
Οι λέξεις
Που διαφεύγουνε της προσοχής μου
Με νόημα απουσίας τινάζουν την σκόνη από πάνω τους
Την ώρα
Ετούτη που τσιρίζει η αγρύπνια μου,
Ζεστή.


(Μέχρι να βρούμε το σωστό μέτρο εσύ κι εγώ
Θα έχουμε επικοινωνήσει άπειρες φορές πιο αποτυχημένα
Απ’ ότι γίνεται και μ’ ένα αγρίμι που εσύ ο αφελής
Θέλεις με το έτσι θέλω να χαϊδέψεις.)


Στην αρχή όλα θα είναι σκληρά, με πείσμα
Θα μας εναντιώνονται-

Ως να βρεθεί ένας τρόπος
Να ρθούμε πιο κοντά στο απόκρυφο που πια βελάζει-

Όπως αμνός μες την καρδιά σου και
Μες ην δική μου καρδιά!

Από τα δέντρα βγαίνουνε τραγούδια
Καλής νεραΐδας

Που φεύγοντας από την λίμνη που τα όμορφα μαλλιά της έλουσε
Την άκουσε κι η μέρα και η άλλη
Ψυχή μου-

Μέσα στο αέρινο μου, ποίημα,
Αυτό..

21.7.2008

38

38.

Οι μέρες
Ημερολογιακές προσθέσεις που βολεύουν τον ταμία Χρόνο

Έρχονται, φεύγουν, μένουν εκεί
Στην μνήμη του τοπίου με την ιστορία τους πια καταγεγραμμένη
Μέσα σε νοσταλγία και αφέλεια
Τούτου του χρονικού που πάει προς την λήθη.

Και τα σπίτια βαριά, φλύαρα, άσπρα
Καθώς ανεβαίνουν στην νύχτα με δρασκελιές
Φιλοσοφώντας με ύπνο που πέφτει επάνω τους
Και κρέμεται σχεδόν απ’ τις ταράτσες.

Καθώς ένα άστρο από ψηλά ζηλεύει την επίγεια τάξη
Και ρίχνεται στα βάραθρα για να το καταπιεί το μαύρο φως…


Ο Ιούλιος ζορίζει τις αξίες μέχρι το μεγάλο τίποτα
-καυτό,
Που άνεμο καλοκαιριού μέσα στα σπλάχνα του φιλάει-

Κι ο ποιητής αφήνει έξω από την μοναξιά τις λέξεις του που πιο πολύ πονάνε.

Ο ουρανός
Επιμένει να προσφέρει καταφύγια
Φιλοξενώντας θεούς ή και ιδέες φωτιάς που μες το πέρασμα των
χρόνων
Γίνονται θρησκείες.

Η θάλασσα απενοχοποιημένη
Για τα ναυάγια που έπραξε
Απλώνεται ήσυχη
Με τα ψάρια της και κάπου
Απόμακρα
Έναν γερασμένο πια, άρχοντα αλήθεια, Ποσειδώνα!

Κι όλα συνθέτουν ένα αποτέλεσμα ποιητικού αντικατοπτρισμού
Καθώς ο πάνω κόσμος εγγράφει είδωλα σ’ αυτόν τον κάτω.

21.7.2008

ΞΕΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ..

ΞΕΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ..

Η φωνή μου χοϊκό μαράζι έχει πάντα
και άνεμο άπελπι, μα θεϊκό!

Νύχτες ωραίες που από τα στήθη τρέχω των ωραίων κοριτσιών
προς εφηβαίο παράδεισο!

Πλέω στις θάλασσες
τις άπλετες του νου και πάω
προς ιδεών λιμένες..

Λέξη μου- μηχανάκι- βασανάκι μου
μπαρούτι για να ανατιναχτώ!

Πώς πάω προς τις μονές των παρεπιδημούντων
αδέξιος και ονειροπαρμένος
και νοσταλγός της ομορφιάς
που τρέχει όπως νερένια υπόσχεση
μέσα στα μάτια μιας κοπέλας!

Ανάβουν φώτα, σβήνουν φώτα-
όπως κι ο κάθε έρωτας ανάβει!

Έλα για να τον ζήσουμε χωρίς προσθέσεις
ή αφαιρέσεις από την ψυχή!

Απλά είναι τα λόγια του ήλιου,
του λίθου απλά,
του έρωτα απλούστερα-
πάντα!

Εμείς
οι αιρετικοί των ομοιοκατάληκτων καημών
ξέρουμε να διαβάζουμε
αλλιώς τον ουρανό
και τα ωραία στήθη μιας κοπέλας!

Ρόδος. 17.10.2008

ΑΓΑΛΜΑ..

ΑΓΑΛΜΑ..

Μες από το μάρμαρο ξεπηδά η μορφή σαν ένα πρόσωπο που το γέννησε
η σκληρή ρίζα του λίθου.
Και είναι
ομιλητικό, οχυρωμένο
πίσω από την δομή του σκληρού υλικού, σχεδόν δέρμα
ζωντανό, που αντέχει αιώνες, και πάνω του
παίζουνε οι νερόχαρες επιθυμίες.
Τα βαθιά μάτια κοιτάζοντας στο απροσδιόριστο μέλλον..
Τι να κοιτάζουν;
Με τις πτυχές του ο χιτώνας
κρουστές: αθροίζει
χρόνους και χρόνους
πάνω σ’ ένα βάθρο που μετρά
πιο οριζόντια την κάθε αιωνιότητα..
Σχεδόν θέλει να φύγει..
Κουρασμένο εκεί από το να διδάσκει
το μέτρο της κρυφής αρμονίας..
Και μια μουσική
υποδόρια που κάνει
να ριγούν οι μυώνες
τρεμίζει λίγο
ανεπαίσθητα το κορμί όπως
ένα μειδίαμα αρχαϊκό επιμένει
ν' αναιρεί το παρόν..

Ιούνιος 2009 Ρόδος..

15

15.

Το σπίτι των υδάτινων αντανακλάσεων με τους ιβίσκους
στην πίσω αυλή:

Ένα παλάτι των ανέμων που να φύγουν πάλι ήρθαν
μες την θερμοκρασία του Ιουνίου, εφτά
η ώρα το απόγεμα που ο κόσμος
βράζει από καημό και νοσταλγία..

Επάνω στην ταράτσα του ένα κυνηγητό το αεράκι με
τα πεσμένα πλατανόφυλλα.

Σκιές λευκές πετούνε πέρα οι γλάροι.

Ανοίγεται απρόσμενα η δυνατότητα να είναι δεν το είναι..

Ένας επιγραμματικός
άτσαλος, πνευματώδης
ήλιος ποτίζει με χρυσάφι τα φυτά.

Εγώ να δεις αδιάβαστος που είμαι..
Από ποίημα, από φεγγάρι, από ψυχή-
μόνο να ξέρω ποδοβολητό της θλίψης κατορθώνω..

Όπως να μένω είμαι έγκλειστος στην κάμαρα
που κάποτε μου ναυαγεί κι όπως καράβι
με παρασέρνει στα ενδότερα
μιας θάλασσας κατάθλιψης..

28.6.2009 Ρόδος..

ΣΠΙΤΙ ΑΠΟ ΑΙΝΙΓΜΑ..

ΣΠΙΤΙ ΑΠΟ ΑΙΝΙΓΜΑ

Το σπίτι μου το είπε η θάλασσα και θυμωμένο
στέριωσε ανάμεσα στις λεμονιές.

Αναμέριζε ο λεβάντες στις κουρτίνες του παραθυριού
και τα βουνά ανάφαιναν μέσα στο δείλι
ροδαλά κι ανάλαφρα
που λες θα τα ΄παιρνε η πνοή του Αυγούστου.

Εγώ ήμουν πάντα μέσα σ΄ ένα όνειρο φχαριστημένος.
Το λουλούδι είχε πει το ποίημα του εκεί και
μυρισμένο το σύμπαντο της σκέψης μου από τη φεγγοβόλα
ανάσα του,
ατιθάσευτες άφηνε τις μουσικές να πα να σμίξουνε
του άπειρου
μες τον άλλο κόσμο τον δικαιωμένο.

Τρογυρισμένος αγιόκλημα λοιπόν.

Κάπου πέρα, στα θαλασσινά χαράματα, προσηλωμένος όπου
έβγαινε ο ήλιος διαλαλητής ενός ‘’πιστεύω’’ άλλου-
κοντανασαίνοντας πήγα στο εικόνισμα του πόθου μου
μπροστά ν΄ ανάψω το κερί μου και να:

βρήκα πάντα μέσα σ’ ένα όνειρο εγώ
να ‘μαι φχαριστημένος-
όμως
ο κόσμος,
έξω του,
καίγονταν στη οδύνη του της πιο πικρής ζωής!

Άραγε τι να ναι που μας μαγνητίζει της ψευτιάς
και δεν μας αφήνει να δούμε
και που τολμάμε η τόλμη μας όλη στράφι
γιατί λάθος τόλμη είναι
και άδικος μόχθος.

Ή μήπως το αίνιγμα μας θα μας σβήσει κάποτε
όταν θα βρει την λύση του από κάπου-
Πήγαινα
αρνητής.

Και που αρνιόμουν νάσου να μου έρχεται
καταπάνω μου το αρνημένο μου
και στανικά να θέλει να με πείσει η ανάγκη έτσι είναι.

Η βωβή αλήθεια προσγειώθηκε στο μυαλό μου-
σούρουπο μελαγχολικό-
και είπε λόγια δύσκολα.
Είχα το χέρι τεντωμένο μέσα στο άδυτο του φεγγαριού
και
αίσθηση!
ένοιωσα να σκιρτάει στα δάκτυλά μου το αίνιγμα
που ζήλευε μια λύση.

Το σπίτι απαλά έφυγε για να ναυαγήσει μες τα σύννεφα
που το ‘πιανε από δίψα.
Οι κουρτίνες του μια φορά αναμέρισαν φυσώντας ο άνεμος
και
είδα το κάστρο των ανθρώπων
να το φρουρεί η εκδίκηση καθώς
έμεναν ολομόναχοι
αυτοί
μες τον ατόφιο εγωισμό τους.

Αυλίδα 10/8/82

12

12.

Εξαπολύουν οι μέρες τα φορτία τους πάνω στα πτώματα των αιώνων..
Όμως τι μπορεί να πετύχει ένας άνθρωπος που σκέφτεται
μισό με την καρδιά, μισό
με το μυαλό και όλο
με την ανθρώπινή του μοίρα;
Και πώς ξέρει τον έρωτα;
Τον αφήνουν οι μνήμες του
να αγιάσει;
Φωναχτά οι επιθυμίες του σάρκα παίρνουν και γίνονται
επιθυμίες του ονειροπόλου..
Που πάνω απ’ όλα είναι χαμένος για χαμένος σ’ ένα
δικό του άμετρο διάστημα..
Εφησυχάζουν μέσα του οι κόσμοι που κατέχει..
Πολλοί μα την αλήθεια!
Και που συντελείται το θαύμα
του έρωτα, με το κορμί του το καταλαβαίνει..
Που είναι το ρίγος που έρχεται,
ο μυστικός του παλμός..

11

11.

Σ’ αυτήν την γειτονιά του φεγγαριού οι νύχτες
Κρέμονται πλημμυρισμένες αίνιγμα που δεν θα νιώσει
Ο ερωτευμένος που πλανιέται μέσα τους.

Αρχαίοι θεοί μυσταγωγούν που κρύβεται
Απόψε από όλους το φεγγάρι..

Εγώ-
πηγαίνω αμέριμνος εγώ..

Και μου είναι μοίρα η θέληση, καημός
Ο μουσικός πεπραγμένος βίος..

Είμαι αποταμιεύοντας μια προσευχή της μαργαρίτας
Που μόνο η μέλισσα μπορεί να ξέρει..

Τόσο χοϊκός, τόσο
Αγαλματένιος, που δεν είναι ούτε πια τα λόγια μου
Που εξέχουν μες το αύριο, κάτι
Που να διαβάζεται απ’ την αρχή σωστά..

Κι έχω αφήσει να με κατατρώει ο καιρός..

Εξάλλου τούτο το σαρκίο θα
Περιφρονηθεί τόσο
Βάναυσα μια μέρα..
Ποιός δεν το ξέρει;
Από παντού εισβάλει μέσα του ο καιρός
Κι απομυζά την λάμψη του..

Κι εσύ
Που είσαι τόσο όμορφη που να ζηλεύσουνε κι οι μνήμες
Πού πας εσύ, σαν σκέψη, σαν
Χίμαιρα
Που ν’ ακουμπά πάνω στο αύριο του κόσμου;
Σε μαστιγώνει άγρια ο παρανομαστής καιρός..

ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ...

ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ…

(Αντιγράφω τόσο φως από μέσα μου που δεν με ξέρει
ούτε ο θεός ακόμα!)

Δείξε απείθεια – θα σε κάψω
όπως κρατώ τα βότσαλα του εξοστρακισμού σου..

Ο αέρας θα φυσά. Θα ‘ρθεις
με αναμμένα φώτα σκέψης.

Εγώ θα ξέρω μες απ’ τους καθρέφτες να κοιτώ
το άλλο πρόσωπο
που σου έλαχε,
μοίρα του τρόμου..

Κι ενώ ήσουν γυναίκα που ποτέ δεν μπόρεσε
να δει ψηλότερα απ’ τον θάνατο- τώρα να ξέρεις:

ο ανεστραμμένος σου εαυτός
ίδιος και απαράλλακτος
με σένα είναι
και σε δικάζει..

Δες!
Μες το λουτρό που έσκυψες να βρεις
ένα νερό που να ξεπλένει από πάνω σου
το ανόσιο αίμα..

(Αντιγράφω
τόσο σκοτάδι από μέσα σου που δεν σε ξέρει
κανείς όσο εγώ ακόμα…)

10

10..

Οι φωνές εντός μου είναι πια κατεστημένο που μπορεί
να δημιουργήσει μία χώρα ονείρων..

Κι όμως:
και ξύπνιος ονειρεύομαι..

Τόσο λιτοδίαιτος σε ανάσα που απορεί
ο θεός ‘’τι έπλασα;’’

Έχω αφεθεί να παρασύρομαι από τα μελτεμάκια κάθε πόθου..

Βλέπω γυναίκες ωραιότητας που εξάπτουν
τις φαντασίες ως και των αποθαμένων.

Γυρνώ στο φως-

μισός υπαρκτός και μισός
του ανέμου άθυρμα-
και σκοτεινό ρήμα της μοίρας..

Το κράτος της λατρείας μου
είναι κάτι πουλιά
που αμφισβητούν τα πάντα..

Πετάνε ελεύθερα μέσα στους πιο ασύνορους
ουρανούς-
διδάσκοντάς με ποίημα!

6

6.

Ένας χορός αγγέλων ήτανε για μένα και για το κορίτσι μου ήτανε
μια μελωδία των άστρων!

Γεύτηκα την βαθύλαλη ψυχή σου!

Σου έχω γίνει τώρα ένας αυλός
να φωνάζεις
απομέσα του και ν’ ακούει ο θεός!

Μουσικές στερεωμένες στην νύχτα!

Στον βαθύ ουρανό αρμενίζουν
όνειρα·

στην ρηχή θάλασσα πλέει
φεγγάρι…

Ηράκλειο 1980

2

2.

Η αυταπάτη είναι η εύκολη γλώσσα μας
σαν λαμπυρίζουν
οι απέραντες μέρες του ήλιου
ή
οι νύχτες στέκονται με το ξεκουμπωμένο τους πουκάμισο
βαριές και μάγκικες
φουμάροντας μ’ ανυπομονησία
στον σταθμό ενός τρένου
και περιμένουν το κορίτσι τους
και το φεγγάρι..

Όλα συντελούνται πίσω απ’ το τζάμι που κάποιος κοιτάζει
τις γάμπες των ωραίων γυναικών
που περνούν
ή
μέσα στο κουρασμένο όνειρο του δύτη
που βαρέθηκε ν’ ανεβάζει σφουγγάρια από τον βυθό..

Το τραγικό μπορώ να το αναγνωρίσω ακόμη
και στο μαραμένο τριαντάφυλλο που χάνει
τα δόντια της όρεξης της ευωδιάς του..

Βέβαια θα μου πείτε ο θάνατος…
Πονάει ετούτη η πραγματικότητα.
Σπρώχνω αυτό που πέφτει μα δεν είναι άλλο
από βοήθεια στην ιστορία
που προχωρά
μέσα στον θόρυβο του κόσμου
που ακροάται
και την πράττει…