Πατρώον…

 

Κλειδωμένα όλα τα μυστικά και δεν θα τα αποκρυπτογραφήσουμε.

Ας μείνει αυθεντικό το δάκρυ και ας τα καταφέρει να γκρεμίσει

όλα τα φράγματα της λύπης.

Δύσκολα που υπάρχουμε! Γαμώτο!

Πίσω από την φούρια όλων των φαινομένων, την βαρύθυμη

οικονομία

που στρεβλώνει ολοζωής την συνείδηση, - δύσκολα

που υπάρχουμε!

Μας έπλασες από φωτιά ουρανέ ή από εύθρυπτο πηλό γινήκαμε, μισότυφλοι

να δούμε την Αλήθεια-

πού στοχαζόμαστε σωστά και πού ολοένα

σφάλλουμε,

αλλοτριωμένοι μέσα στον αιώνιο κήπο

των Ιδεών;

Παραμένω αγέρωχος στο φωτεινό πλατύσκαλο του ουρανού μου!

Ναμαστε όλοι εδώ όμως, ναμαστε

όλοι μας

εδώ,

μέσα στο ιλαρό αεράκι που μας χάιδεψε και τώρα θέλει

να μας πνίξει στα φιλιά του!

Καημένη πατρίδα μου!

Σε πολεμούν οι δαίμονες των ταμείων- σε πολεμούνε!

Τι δοξασμένο που είναι μέσα μου το μύρο σου!

Κρατώ από τις αγγελίες σου τις πιο ματοβαμμένες.

Ακολουθώ ένα όνειρο που στόλισε τον κρόταφο της οικουμένης!

31/ 3/ 2026

Πρόλογος ατσαλένιας νύχτας…

Τι άσχετα σύμφωνα που ανατίναξαν τα λεξιλόγια μας!

Ξόρκισα κι ό,τι ξόρκισα με εγκατέλειψε αιμόφυρτο μες την φθορά.

Ο χρόνος είναι που νικά ή η γυμνή ψυχή μας;

Καταστρώνω σχέδια και αφανίζονται.

Αφανίζομαι ζητώντας να επιβιώσω.

Είναι κι η ποίηση σχεδία μισοβουλιαγμένη.

Αν καταφέρουμε να πούμε τα μισά

Απ’ ό,τι οι επιθυμίες μας μπορούνε θα’ ναι ζήτημα-

Ζήτημα μιας νίκης του εαυτού και ο εγωισμός μας·

Τον καλουπώνουμε κι αυτός ξεκαλουπώνεται για να αυθαιρετήσει.

Γράφω για τον μπελά μου να υπάρχω.

Γράφω σαν από φυλακή να δραπέτευσα.

Ολοένα ένα μελαγχολικό δοξάζω

Στιχάκι που με περιέχει ως να γίνω καθ’ όλα άφαντος και εκμηδενισμένος…

30/ 3/ 2026

Πόνος βαθύς μελαχρινός…

 

Μια ομορφούλα που αγαπώ

Μου έβαλε μέγα βάσανο

Την άρπαξα την φίλησα

Και δεν της ξαναμίλησα

Πέφτω να κοιμηθώ- ξυπνώ

Κι όλο την έχω στο μυαλό

Με λιώνει με πληγώνει με

Άχου μελαχρινέ καημέ

Μ’ ένα φιλί με τέλειωσε

Τα χείλη της τα μέλωσε

Την συναντώ στο όνειρο

Ωιμέ με τον κακόμοιρο

Θα σβήσω σαν μικρό κερί

Κι αυτή μπορεί να το χαρεί

Κοίτα τι είναι ο έρωτας

Μαχαίρι και βαρύς σεβντάς

Ίσως σε κάτι ποιήματα

Να πω για τέτοια κρίματα

Αχού που δεν θα τηνε δω

Και όλο θα κλαίω σαν μωρό

Τα δάκρυά μου μια φωτιά

Μα δεν τα βάζει στην καρδιά

Με το μελαχρινό τσουλούφι της

Με έκανε σαν γιουσούφι της….

Απολογητικό σημείωμα πάνω σε έναν νύκτιο συλλογισμό μου…

 

Για τίποτα δεν θα γιορτάζει έτσι όπως πάει η ανθρωπότητα

Μάλλον θα γίνουν οι πραγματικότητες η φυλακή της

Από θεό σ’ άλλον θεό μια άπρεπη αντιπαλότητα

Πάνω στην φλόγα του κεριού κλείνεται η υποκρισία

Δεν θέλουμε να δούμε θέλουμε να έχουμε παραπετάσματα

Φωνάζει το άδικο και μας αρέσει αυτό το γρέζι της φωνής του

Α ρε τι άξεστο φωνήεν που υποθάλπει πια η τραγωδία μας!

Όπως προσδιορίζουμε μοντέρνα πια τις προσευχές μας

Η κάθε ευχή μας στερεώνεται πάνω σε φουρκισμένο αίμα

Ο κάθε άγγελος μας εγκατέλειψε να επιστρέψει στον συγκλονισμό του

Ωιμέ που ποιητής σημαίνει πια μόνο να καταγράφεις θύματα πολέμων!

Αν θα επιστρέψει ο Θεός στον θρόνο του μπορεί να ευτυχήσει δάκρυα η κοινωνία

Μπορεί να δούμε μες το μέλλον δίχως προκατάληψη

Όσες μπορέσαμε να βρούμε κοσμοθεωρίες μας παλούκωσαν σαν βρικολάκους

Δεν θα απιστήσω στην γραφή, το νιώθω ότι είναι των θαυμάτων κόρη

Μια αθωότητα ονειρεύομαι μια λάμψη μες τα μάτια των παιδιών σπουδαία…

16/ 3/ 2026