Με παρρησία…

Όχι δεν είσαι μίσχος, είσαι μια έντονη

παρουσία από λουλούδι που κραυγάζει για μια

απελευθέρωση

επιβεβλημένη.

Η Ποίηση σε αγγίζει ξεφλουδίζοντας την κάθε όψη σου κι ενώ

Εσύ υπομένεις το άρωμα της παρειάς σου.

Πώς να σε πω; Ανήκεις

σε μια ραψωδία που δεν γράφηκε ποτέ της.

Όλες οι λέξεις έχουνε ανάγκη λεξιλόγια που κρέμονται σαν φρούτα

παραώριμα

από μία πορτοκαλιά που δεν ξιπάζεται μόνο ζητάει

να εκφραστεί επάνω στην επιδερμίδα σου

έντονα τόσο!

24/ 2/ 2026

Ουτοπικής υπόστασης…

 

Σκαρφαλώνω στον ίσκιο μου είμαι αλπινιστής των αντιφάσεων πελαγοδρομώ

σε αμφίρροπες μέρες λεπταίνοντας τον φλοιό των αινιγμάτων.

Ίσως οι ηθικές καταγραφές μου να’ ναι ένα λουλούδι που φαντάζεται πως ζει

ξανά και ξανά

μοσχοβολώντας.

Κι όπως απομονώνομαι από τον θόρυβο των προαστίων μάλλον βελάζω μην μπορώντας να αποβάλω του αμνού την αθωότητα ζω με αναπνοή που δεν θα χωρέσει σε στήθια.

Εδώ να με βρεις που είναι οχυρό ο εαυτός μου και που τον δασκάλεψε ο ουρανός να επιμένει

σε μια πλάση αβρότητας και που την διανθίζουνε των κήπων οι φρυγμένες ματαιότητες….

18/ 2/ 2026

Ας τραγουδούσαμε μεθυσμένοι ας τραγουδούσαμε!

 Ας τραγουδούσαμε μεθυσμένοι ας τραγουδούσαμε!

Αφήνοντας κατά μέρος τα λυρικά φτερά μας-

Ας μέναμε ορφανοί σαν τα πουλάκια τα έρμα που τιτιβίζουνε

Μες το χάραμα υμνολογώντας μια επικείμενη Άνοιξη!

Ας περπατούσαμε τρεκλίζοντας ‘πα στα πλακάκια

Ερωτευμένοι όσο ποτέ- ας σε ήθελα

Κι ας με ήθελες, σαν εκπεσόντες άγγελοι ενός ανύπαρκτου παραδείσου·

Ας μαθαίναμε

να ξεμάθουμε

όλες τις γνώσεις μας

τις – πια-

κολασμένες!