ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

Ο ΧΡΟΝΟΣ.

2012-01-30T05:28:00.000+02:00

Γράφεται και ακυρώνεται ο χρόνος

με μια εγγύηση που και το φως θα σεβαστεί.

Μετά,

μες τις πυκνότητες που κομίζουν οι νύχτες,

ράθυμα

αντικρίζω τα μάτια του,

λαμπερά

όπως του τρομαγμένου αιλουροειδούς-

φοβισμένα σε φοβίζουν..

Και σαν από το λειασμένο βότσαλο που φτάνει πάντα

ο ήχος της θάλασσας

αρχέγονος, αιώνιος, αινιγματικός-

ήχος που κάνει το νερό που πρώτο

συλλάβισε ζωή και όμως

υδρίες του θανάτου πάντοτε θα γέμει..

Τον βρήκα και τον έχασα, ήτανε κρουνός-

τελετουργία από παλαιών

θρησκειών ιερωμένους. Πάει πρίμα·

μπαλαρίνα των άυλων ανέμων

που σκουντά και εξωθεί τις εξάψεις μέσα σε λαύρα σιωπή..

Εγώ έχω μόνο εμένα· μέσα μου αναδιπλώνομαι·

περιέχω εμαυτόν και θλίψη·

καθώς μια κουρασμένη πόλη θορυβεί γύρω απ’ το σπίτι μου

και με βουρκώνει μες τις σημαντικά υπεύθυνες

αυταπάτες της..

Είμαι ο τελευταίος πια που δέχεται ανακωχή

με κάθε πίκρα·

χωνεύω μέσα μου το δυνατό φαρμάκι τους· διυλίζω

το σώμα του καημού που ξαναενώνεται

σε χίλια δύο σπαθιά-

με κατασφάζουν…

Και ψιχαλίζει συμπάθειες των λουλουδιών

μέσα στην νύχτα, μέσα στην ψυχή μου!

13.5.2008

ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ...

2012-01-29T20:43:00.003+02:00

Τώρα πια δεν ψάχνω άλλο μες την νύχτα·

οι νυχτερίδες ήπιανε όλο το αίμα των ονείρων μου.

Βαφτίζω με το φεγγαρίσιο

νερό το πιο μικρό πουλί

που ακόμα

μου παραστέκεται

να φτιάχνω περιδέραια με λέξεις και άστρα!

Αυτό είν’ ένα ευαγγέλιο που δεν θα το διαβάσει ο καθένας

Ευαγγέλιο της καρδιάς και έτσι που ξεχάσαμε να αγαπάμε

μόνο το κορμί βασιλεύει, μόνο ακούγεται

η ίδια μουσική της μιας ημέρας που μετά

θα αγνοήσουν όλοι οι αιώνες.

Τώρα να τα λυπηθείτε όλα: και τους χρόνους

που θα ξοδέψουμε να κοιταχτούμε

καχύποπτοι για μία αθωότητα που δεν αποδεικνύεται..

Και την μέρα

που θα φύγει με ήχο σκαιό, να πέσει

μες την βαριά νύχτα του δύσκολου Έσπερου!

Μου περίσσεψαν τα σύμβολα και μ’ αυτά πάλι έρχομαι και πάλι κάνω

θεούς ειδωλολατρικούς.

Όπως ποτέ μου να μην έβαλα μυαλό, να μην

απαρνήθηκα εκείνο που από θυσία

στον ήλιο μέσα είναι ανάγνωση ευσέβειας

επάνω στον αρχαίο βωμό.

Σιτίζομαι με λίθους, τρώω

του αυγού το τσόφλι-

Όπως ο παλιός μου καπετάνιος

που ασκητική με γέμισε.

Αυτό δεν είναι η πνοή του ήλιου, είναι η σιωπή

των θυμάτων

που ομονοούν να πάνε αγνότερα μες την θυσία-

Σαν εθελούσια να του παραδίδεις σάρκα

κάθε θεού!

Και η νοητή αλήθεια που περιέχει ψυχές, όλο ψυχές και ένα αεράκι

που βασανίζει την απόφαση…

Τινάζει τώρα της φθοράς ετούτο το πασπάλισμα της τύρφης

που σου δηλώνει την οξείδωση κοντά!

Δεν ξέρω αν δικαιούμαι τόση αποκάλυψη! Βλέπω

νοήματα κρυφά, ουσίες

της ψυχής που αποκρυπτογραφεί του βίου

της μουσικής την ξαφνική κορώνα.

Σε έκπληξη γυρίζουν όλα, σε γνώση

προσευχής. Χάνεσαι

μέσα στον λαβύρινθο της σιωπής σου-

Αέρινος κι υποταγμένος πρίγκιπας. Φυλάς

του Άδη τα παλιά λημέρια·

μαθαίνεις απ’ τον θάνατο.

Τι μου στοιχίζει σε ανάσα αυτό το να υπάρχω

με όνειρα ανεκπλήρωτα; Δίνω

καρδιά να επιβιώνω μέσα στις αγρύπνιες μου…

Περπατώ μέσα τους και ξέρω ότι είναι

ρυθμός της αγωνίας δύσκολος.

Εκεί όπου τελούνται οι μεγάλες σιωπές

είναι ο πραγματικός Οίκος της νύχτας

που σαλεύει με τα πολυάριθμα άστρα του, χωρίς

ήχο ευλαβικού προσκυνητή

που ψάχνεται συνέχεια

για τα μέσα του βάθη!

Όμως τα σπίτια είναι εδώ και συλλαβίζουν

περισσότερο τον άνεμο απ’ το φεγγάρι.

Πολλά σπίτια, πολλοί άνθρωποι, με καθρέφτες

που δεν μας γνωρίζουν που και πάλι μιλάμε

ακαταλαβίστικα μέσα στην μοναξιά!

13.5.2008

ΤΟ ΦΩΣ.

2012-01-29T20:29:00.000+02:00

Ίδια τεθλασμένο το φως που αγκαλιάζει την ισορροπία των δέντρων

μακραίνοντας κάπου μέσα στον άνεμο και την ανερμήνευτη μέρα

ζωηρό που άλλο δεν γίνεται

πάει και πάει

αντικρίζοντας τα παράθυρα των παλιών εκκλησιών.

Και εκεί που είναι του ροδαλού αποκρυπτογράφηση

ένα λίγο από λιγότερο σύννεφο

διαθλάται και φυσά

και αποσυντίθεται ελεεινό μες του δειλινού τον αέρα!

Και προ πάντων η θάλασσα:

μαγευτική και απόκοσμη

κόβει σαν μαχαίρι τα πέρα βουνά

με λάμα κόντρα ασημένια.

Αχτίδες που σβήνουν μες τον πράο αέρα

κι ο ήλιος ποτάμι που κυλά

μες τον άλλο ορίζοντα

του βουνού κορώνα εκεί

και χρυσός σαν θεός που θα δύσει!

Ο ήχος του ακούγεται παντού

είναι τρομάρα που όταν ξαπολιέται

βαφτίζει τα νερά με τον μανδύα του πορφυρού,

σαν ύμνος ρέει και κελαρύζει!

Να πλέω ανέγνοιος, να αστοχώ

επιτέλους!

Να έχω την αξία μου λιγάκι ξεγραμμένη·

να είμαι καπετάνιος του νοτιά

που μ’ έναν Ζέφυρο στο πλάι ταξιδεύει!

Να απλώνουν οι χρονολογίες μου

υφαίνοντας τα μυστικά τους.. Να απλοποιούν

τον βίο που μου έλαχε-

να έχω τίποτα να ελπίζω!

Και μέσα σ’ όλα αυτά ν’ αξίζει μοναχά το φως

ροδαλό και ο άνεμος

λίγος και θεϊκός

και σημαντικός και απέριττος-

Όπως που πλέει και χάνεται

στα πλάτη αυτής της πελώριας μέρας!

12.5.2008

Ένας ήλιος κράτησε ψηλά αυτές τις σλάβικες μπορντούρες των κτιρίων

2012-01-29T19:55:00.002+02:00

Ένας ήλιος κράτησε ψηλά αυτές τις σλάβικες μπορντούρες των κτιρίων

που θάμπωσαν μετά μες τον ψυχρό αέρα

Ωστόσο

οι βαριές είσοδοι ψιθύρισαν την ξύλινη ελευθερία τους

Ένας λαός που έζησε την ανατολική του εκδοχή

περπάτησε πάνω στα καθαρά πεζοδρόμια

Κοπέλες με δέρμα λευκό πιο κι απ' το άσπιλο ρόδο

σε κοίταζαν με τα ωραία μάτια τους και λες

ότι σχεδόν σου χαμογελούσαν καθώς

η ιστορία γερνούσε τα χαμόγελα της Ευρώπης κι εσένα..

Πράγα.. 8.4.2011

Επικυρωμένος μέσα μου ο βοριάς ο νοτιάς και ο ζέφυρος.

2012-01-29T19:51:00.002+02:00

Επικυρωμένος μέσα μου ο βοριάς

ο νοτιάς και ο ζέφυρος.

Παλαιόθεν..

Και θέλοντας να είμαι ο πράγματι εαυτός μου

ακροβασίες ζητώ μέσα στην γλώσσα.

Το σπίτι που έζησα κοιτώντας

την θαλερή του νεραντζιά και γράφοντας

νομάδες σκέψεις μπατάρει

μια στιγμή στο βάθος του χρόνου

Και ευτυχώς το εξισώνει με τις αισιόδοξες ιδέες μου,

μια ξαφνική βροχούλα..

Ψάξε με όπως μία φωτιά

2012-01-29T19:37:00.000+02:00

Ψάξε με όπως μία φωτιά

που κατατρώει σου τα υπάρχοντα.

Νοίκιασε μέσα μου το ρετιρέ της ψυχής.

Από δω βλέπω αυτά που δεν ξέρουν οι άλλοι.

Λιγοστεύουν οι φίλοι μου- όλοι κλειδώνονται-

οι ακρίβειες δεν είναι των ανθρώπων ερμηνεία σωστή.

Εγώ είχα ποντάρει στο αβαρές

μιας ιδέας που και ποτέ δεν ενσαρκώθηκε

και μ' άφησε επαίτη να ελπίζω να ελπίζω..

Λιγόλογος τώρα, τσιγκούνης του λεκτικού παρά

μετρώ και είναι λίγα τα σωστά μου.

Αφήνω να με οξειδώσει ο καιρός

και όταν που κοιμάμαι, πιο πολύ

θλίψη μυρίζω..

Η καταγωγή του νου μου είναι από μια ανεμώνα ξεχασμένη σ’ έναν έρημο μεγάλο βράχο.

2012-01-29T12:45:00.005+02:00

Πρελούντιο γλυκό πρωινές ηλιαχτίδες.

Περισσότερο εκτιμώ την χειμωνιάτικη παρουσία τους.

Επανορθώνω. Η μέρα με πήγε καλά.

Έχω διάθεση για παιχνίδια και όνειρα.

Όταν προχωρούν όλα προς την μουσική του μεσημεριού

Έμπιστος είναι ο απαλός αέρας αλλά εγώ δεν μπορώ να κρίνω

Με ασφάλεια. Μεμψιμοιρώ πάλι ενώ

Οι λέξεις θα με θέλουν άτρωτο κι ας ιδρώνω μελάνι.

Τα βελουδένια πουλιά πετούν στον γαλανό ουρανό.

Εμπιστεύομαι την μοναξιά μου ολοένα και περισσότερο.

Είμαι αντιμέτωπος με την παιδεία θρησκευτικών άστρων.

Όλες οι νοερές περιπλανήσεις μου είναι ένας τελετουργικός

Τελεσίδικος ύμνος που σφύζει από φως και ζωή.

Βιασύνη να μάθω το νυν. Αλλά το μέλλον είναι εκεί και υπάρχει.

Όλα θα τα αφομοιώσει.

Η καταγωγή του νου μου είναι από μια ανεμώνα ξεχασμένη σ’ έναν έρημο βράχο.

Τα ποτάμια μου είναι δακρύβρεχτες τριανταφυλλιές που ζουν μες την λάμψη μιας ανεκλάλητης ποίησης..

29.1.2012

Η γη ζαλίστηκε πια να στριφογυρνά

2012-01-29T10:52:00.002+02:00

Φυτά μουσκεμένα από την πρωινή υγρασία, εγκλωβισμένα

Μες το παγερό στήθος της μέρας, ανέντιμος άνεμος

Κινούμενος από έναν βαθύ Βορρά.

Και οι ευκάλυπτοι που λικνίζονται μια δω μια κει, ψηλοί καλόγεροι

Πράσινοι καταπράσινοι, σημαίνοντας το φως που ελλιπές μαστίζει την ματιά όσο να την θολώσει.

Έξη η ώρα το πρωί που γράφω.. Ακούω

Πέρα δυο δρόμους το απορριμματοφόρο που ξεκαθαρίζει τι ‘ναι αλήθεια περιττό. Μετά

Ακούω στο ραδιόφωνο μια μουσική σαν σκλαβωμένης εποχής ανάγνωσμα-

Ρεμπέτικες αλήθειες κρέμονται μες τον αέρα τον θερμό της κάμαρας.

Ανοίγω ένα βιβλίο. Είσαι εσύ που από την κάθε λέξη φτιάχνεις μια σιωπή κι από την κάθε

Σιωπή μια λέξη. Τώρα

Γυαλίζουν τα παπούτσια σου- σου έλεγα να αγοράσεις ένα

Καλό ρούχο, θα ‘ναι βαρύς χειμώνας. Εφέτος

Η γη ζαλίστηκε πια να στριφογυρνά

Και αποσυμφορεί την ράχη της από τα έρμα ανθρωπάκια

που επάνω της κυριαρχούν- θέλει μια άλλη τάξη των πραγμάτων.

Εκεί όπου πήγα με τον νου μου είναι η όψη ενός πιο δίκαιου κόσμου..

29.1.2012

Μετέωρος και που σε απειλούνε τα ανέντιμα αδηφάγα καθεστώτα.

2012-01-29T08:03:00.000+02:00

Στρόβιλος γύρω μου όλα και κυκλοθυμώ

Μην ξέροντας που φτάνει η μπόρεση της αφεντιάς μου.

Θέλω να πω αλλάζει ξαφνικά η ζωή και με μια πίκρα μένεις

Μετέωρος και που σε απειλούνε τα ανέντιμα αδηφάγα καθεστώτα.

Κι αν σκέφτομαι λευκά πια δεν μου φτάνει

Είναι επιγραμματικά συνοψισμένες οι ανάγκες μου.

Ερωτεύομαι και ό,τι επιθυμώ είναι χάος του χάους

Ενώ στενογραφεί την θέλησή της η πατρίδα

Και στο μέλλον πικραμένη βουλιάζει.

Έτη και έτη..

2012-01-29T06:04:00.000+02:00

Υπήρξα κάποιος κάποτε, υπήρξα ευτυχισμένος

ελέφαντας που είναι τολμηρός και περπατά

πάνω στην χλόη και παρόλο το βάρος του.

Και ένιωσα σαν να έχω κατακτήσει

την χώρα της αλήθειας και την χώρα του ψέματος.

Έζησα δυνατά τα αποσιωπητικά μου!

Κρέμασα στα κλαδιά των δέντρων τις σκέψεις μου.

Ήξερα τι οφείλω και τι μη.

Δραπέτευσα απ' την σκλαβιά των πόλεων.

Ακμαία φωνάζω

ακόμη το δίκιο μου.

Λατρεύω τα δώρα της άνοιξης!

Υπήρξα κάποιος κάποτε.

Πολύ μικρός για να πεθάνω, πολύ μεγάλος για να ζω.

Άγγιξα όλες τις καρδιές των νικητών

και των νικημένων είδα το κρυφό μίσος

που βρόμιζε τον επικό αέρα.

Έζησα την πρωτοτυπία των πρωινών ηλιαχτίδων

που χτίζουν κάθε μέρα ένα νέο παλάτι..

Έτη και έτη..

Δεν είσαι άλλο από μια πεταλούδα διάστικτη..

2012-01-28T23:22:00.000+02:00

Καρφώθηκε το μεσημέρι μέσα στο ψαχνό των μήλων

Κι εσύ δεν είσαι άλλο από μια πεταλούδα διάστικτη

Που παίζεις μ' εμένα αλλά ποτέ δεν μ' αγγίζεις

Και μένω από τον πόθο να φλέγομαι.

Τα φτερά σου είναι λαμπρά, βελουδένια

Κι ο έρωτας που σου εμπνέουνε οι ηλιαχτίδες

Είναι η γαλήνη σου-

Λύνεσαι ξάφνου, τα φωνήεντα σου ν' ακουστούν

Που χλιμιντρούν ευτυχισμένα.

Σχεδόν δεν σε ξέρω- κι αν πεις

Ότι μιαν ώρα σε είχα

Σκλαβωμένη, γυμνή, υποταγμένη στο γινάτι μου

Όλες οι ζωγραφιές δεν θα πούνε τι είχα κοντά μου

Και τι ήταν το λεπτό σου κορμί.

Τώρα, γιατί ζητάς μιαν άλλη ελευθερία, απουσιάζεις.

Νηφάλια οι λέξεις μου βουλιάζουνε, καταποντίζονται.

Και η νύχτα σκορπά μια οικουμενική μουσική

Πάνω από τα πιο λιπόθυμα κυκλάμινα

Που μοιάζουν να είναι τα νυσταγμένα πύρινα μάτια σου!

24.3.2011

θέλησα έναν οίκο ευτυχίας

2012-01-28T23:20:00.000+02:00

Όταν η ποίηση είναι ο τρόπος μου

Το χρέος που νιώθω να έχω είναι να μείνει θερμή τόσο η γλώσσα

Που δεν μπορώ κι εγώ αλήθεια να πω.

Λυπούμαι που η ιστορία είναι σκοτάδι

Στις μέρες μας.

Εγώ θέλησα έναν οίκο ευτυχίας

Που να έχουν αντικλείδι για την πόρτα του όλοι..

Φιλοσοφημένοι τόσο όσο να ξέρουμε τι θα πει απονιά

2012-01-28T22:04:00.001+02:00

Όταν ο θάνατος αποδώσει τα αισθητικά του ρόδα

Ίσως κρατούμε ένα παιδιάστικό χαμόγελο

Ανύπαρκτοι και υπαρκτοί

Ανάμεσα στις ρέουσες φυσιογνωμίες που διαβαίνουν τον δρόμο.

Φιλοσοφημένοι τόσο όσο να ξέρουμε τι θα πει απονιά

Των ανθρώπων και θηρίο που είναι αλήθεια ο δίπλα μας

Αν είναι να εξοικονομήσει τα πλέον του ..

Όταν ο θάνατος γραφτεί στην επιδερμίδα των άστρων

Για μας δεν θα έχει καμιά σημασία ο θόρυβος που κάνει ένα πουλί

Αφήνοντας, για να πετάξει, την φωλιά του.

Θα μοιραστούμε την γαλήνη των φυλλωμάτων της νύχτας

Και θα ακούμε την απόκρυφη συμπαντική μουσική

Που σέβεται τον χρόνο που είναι υγιής και ασύμβατος..

Α ρε κοίτα που έκανα την γλώσσα αλεξίπτωτο να πέφτω από κάτι περιέργους και βάλε ουρανούς

2012-01-28T19:05:00.002+02:00

Ευπειθώς αναφέρω ότι με την δυσπιστία μου κατάφερα α κατάφερα όλα.

Όπου με άφησε η ζωή να είμαι ο πολιορκητής- όπου

δεν με θρυμμάτισε σε χίλιες σκέψεις άγουρες που ούτε ευοδώθηκαν, ούτε

Και νικητήρια πουθενά με πήγαν.

Α ρε κοίτα που έκανα την γλώσσα αλεξίπτωτο να πέφτω από κάτι

περιέργους και βάλε ουρανούς

Μόνο η κόρη μου με θέλει πιο σκληρό και πιο σκληρό-

Και πώς να γίνει λίθος ένας άνθρωπος; Κατά βάθος

Θρύψαλο ενός άστρου είμαι

Που πάνω του έχει ερμηνεύσει η ανθρωπότητα τους νόμους της απηρχαιωμένης λαλιάς της..

Άπω ανατολή: η γη τρίζει..

2012-01-28T18:05:00.001+02:00

Παίζει πιο εύθυμα αυτή η μπάντα των δέντρων

Μεσούντος του Μαρτίου

Διαβάζοντας την παρτιτούρα της άνοιξης. Αλλά

Ο πλανήτης μετράει τις ανατολικές του πληγές.

Τα σκέλια του αναστατώθηκαν.

Κάτι μοίρες πριν ήταν η σωστή του πορεία.

Τώρα αναγκάζεται στην τροπή μίας αίρεσης.

Άπω ανατολή: η γη τρίζει..

Γέρνεις δίπλα μου

2012-01-28T17:09:00.000+02:00

Κάτι βράδια,

το σώμα σου είναι μια τσακμακόπετρα που ωραία ανάβει-

Γέρνεις δίπλα μου

Λέαινα πεινασμένη-

Η φωνή σου δεν είναι φωνή

Είναι ένα παράπονο αγριμιού που σχίζει την νύχτα.

Τα ρολόγια καταβροχθίζουν τον χρόνο σου αλλά εσύ δεν είσαι πουθενά

Που γεννιέται μια ψυχική απουσία.

Είσαι ένα στίγμα λίγο πριν την φωτιά

Που βαφτίζει τον κόσμο τον μέσα μου με μια δίκαιη γαλήνη..

1.3.2011

Ο άνεμος είναι ο πληρεξούσιος της χαράς των λουλουδιών-

2012-01-28T14:16:00.000+02:00

Ο άνεμος είναι ο πληρεξούσιος της χαράς των λουλουδιών-

Αφήνει το ίχνος του μες την ψυχή μου-

Οι αγκύλες των λέξεών μου χωρούν τον κόσμο όλο και κάποτε

Ρέουν ως τα υστερνά μιας φθίνουσας αιωνιότητας-

Α σύμβολο θρησκείας του ήλιου

Ηλίανθε φλεγέθοντα

Τεράστιος γίνομαι και σε δοξάζω.

Οι χορεύτριες των δέντρων κρεμούν επάνω στους κλώνους των σκέψεων μου τους πορφυρούς χιτώνες τους-

Η νύχτα που έρχεται είναι μια ευθεία που στηρίζει το ζοφερό της τετράγωνο πάνω στης ειμαρμένης τον κύκλο.

Φέρνω τις αντιρρήσεις μου μες το ορατό φως ενός αρχαίου ελληνικού λεξιλογίου.

Σπουδάζω την ιδιωτική μου φυγή.

Για να γίνω μια μέρα πιο οικουμενικός από τον οποιονδήποτε ουρανό..

6.2.2011

Τα λόγια εξυπηρετούν μια σοφία που σιγά σιγά φθίνει και σβήνεται.

2012-01-28T14:03:00.004+02:00

Τα λόγια εξυπηρετούν μια σοφία που σιγά σιγά φθίνει και σβήνεται.

Γράφονται πάνω σε περγαμηνές που είναι ανακόλουθες.

Κανείς δεν τα καταλαβαίνει.

Μα όλοι έχουν ανάγκη τον φιλοσοφικό λυρισμό.

Περπατούν μες την συνείδηση ενώ η συνείδηση είναι μια σφήγκα που δεν θα σου αποκαλύψει το αληθινό πρόσωπό της.

Παίζουν μ' εσένα- κι εσύ παρακολουθείς σαστισμένος τα δρώμενα

Γερνώντας σε χρόνο που σου αφαιρεί από την ηλικία την πιο ζωτική σου ικμάδα.. Ω, φουκαρά μου, με λέξεις που δεν σου ανήκουν

Έφτιαξες μια περιουσία δακρύων- κι ήσουν πιο ειλικρινής

Όταν η νύχτα σ' άφηνε το σώμα το γυμνό να αγκαλιάσεις

Της παρθένας σου σκέψης, του εκκολαπτόμενου ονείρου..

2011

ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΓΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ..

2012-01-28T05:26:00.000+02:00

Κοίτα ωραία που λείπω κοίτα ωραία που απουσιάζω

Τελικά, από το σημερινό παραμύθι, οχυρωμένος

Στις πολεμίστρες της κραταιής μοναξιάς

Ποντίφικας των λέξεων, μες την εμπόλεμη

Χώρα του νου μου, αγέρωχος

Και επικεντρωμένος στο φέρον συναίσθημα

Ιδεοφόρος και λαμνοκόπος στο μέγα ταξίδι

Περί την γη της ψυχής.

Και οι ωραίες γυναίκες, ασθμαίνουσες, με τις σκιές στα μάτια

Τα τονισμένα χείλη, τα αέρινα

Ξέπλεκα τώρα μαλλιά.

Μου μιλούν ..υποτάσσομαι.. Πάντα είχα

Αφήσει τα μάτια μου πολύ να θαυμάζουν

Την δόξα κάθε ομορφιάς!

Κι "έλα σου λέω, έλα στο φως

Στην ανίκητη υποψία ότι όλα θα γίνουν αθάνατα, θα μυθοποιηθούν

Μες το ηλιοβασίλεμα που λάμπει

Σαν ένα επιφώνημα χαράς, σαν μία υπόσχεση

Ότι θα σβήσει η μέρα αλλά οι αξίες της

Θα μείνουν μες του ποιήματος την κρυμμένη ουσία, θα δείξουν

Ότι στοχεύει την ευφωνία αυτός

που έμαθε για όλα να ανησυχεί.."

2011

ΑΦΕΣΟΥ..

2012-01-27T21:26:00.000+02:00

Σ' αρέσει δεν σ' αρέσει αυτό είναι το τραγούδι της ζωής.

Αν το αποστηθίσεις ίσως να δρέψεις φεγγάρια

Σε γλυκές νύχτες, τότε που ένα κορίτσι θα κρατάς αγκαλιά και θα ξέρεις

Πεπερασμένος που είναι ο θνητός κόσμος σου.

Και αυτή η φλυαρία γύρω από ένα τίποτα που του δώσαμε υπερβολική σημασία

Ίσως σε σημαδέψει μια μέρα αφού

Δεν θα μπορέσεις μες το σήμερα που σε φθείρει αληθινά να ησυχάσεις.

Αλλά πίστεψε το μηδέν που πασχίζει να είναι σημαντικός αριθμός.

Αφέσου να παρασυρθείς από το κύμα που ολοένα πιο βαθιά σε παίρνει

Μιας θάλασσας των σκέψεων, μιας ελευθερίας ζεστής..

2011

Λήστεψα τα επίγεια παλάτια και στο τέλος απόμεινα μόνος

2012-01-27T20:29:00.000+02:00

Άδειασα από αίμα να σε περιμένω..

Τίποτα δεν έχω που να ανασαίνει τον αέρα γύρω μου πια.

Κι εσύ είσαι μακρινή σαν μια βροχή που δεν ήρθε,

Σαν μια υπόσχεση ομορφιάς που θα διαρκούσε αιώνια.

Σκέφτομαι πόσο υποψιάστηκα και ποθούσα τα μάτια σου

Όταν κάρφωναν την ευφωνική στιγμή του έρωτα μας μες της μέρας το μαράζι

Και πάνω στο τρεμάμενο στήθος μου ανάσαινες

Σαν ένα τραυματισμένο πουλί.

Σκέφτομαι που η μάνα μου ήθελε να με δει να ψηλώνω

Έως το σκαλοπάτι τ' ουρανού, μετά από εκεί

Που οι άνθρωποι κατανοούν τα θεία.

Μα δεν της έδωσα ποτέ αυτήν την χαρά!

Λήστεψα τα επίγεια παλάτια και στο τέλος απόμεινα μόνος

Εγώ μ' εσένα, εσύ μ' έμενα και ο καθένας με τον πληγωμένο εαυτό του

Που λέει λόγια που συμπίπτουν με το τίποτα..

Πάνω στο κορμί σου μουσική

2012-01-27T20:21:00.000+02:00

Πάνω στο κορμί σου μουσική

φωτεινή παίζουν τα χέρια μου και οι νότες

σφηνώνονται μες την επιδερμίδα σου

όπως πουλιά

που ναυαγούν στον πέρα ορίζοντα!

Είναι το φόρεμά σου που εξέχει από οποιαδήποτε φωτογραφία

τόσο που εμποδίζει τα μάτια μου

να δουν από τον έρωτα άλλο.

Κι αν το καταλαβαίνεις, ο τρόπος

που μιλούν τα λουλούδια του κήπου σου

πάλι για σένα μου λέει.

Δεν μένω σε κανένα πια συνταχτικό, καμία γλώσσα,

θα ιδρύσω το νέο αλφάβητο

με ψηφία φωτιάς και των φιλιών σου τα φωνήεντα!

Τα λόγια εξυπηρετούν μια σοφία που σιγά σιγά φθίνει και σβήνεται.

2012-01-27T18:57:00.000+02:00

Τα λόγια εξυπηρετούν μια σοφία που σιγά σιγά φθίνει και σβήνεται.

Γράφονται πάνω σε περγαμηνές που είναι ανακόλουθες.

Κανείς δεν τα καταλαβαίνει.

Μα όλοι έχουν ανάγκη τον φιλοσοφικό λυρισμό.

Παίζουν μ' εσένα- κι εσύ παρακολουθείς σαστισμένος τα δρώμενα

Έφτιαξες μια περιουσία δακρύων- κι ήσουν πιο ειλικρινής

Όταν η νύχτα σ' άφηνε το σώμα το γυμνό να αγκαλιάσεις

Της παρθένας σου σκέψης, του εκκολαπτόμενου ονείρου..

2011

Γνώρισα λουστραρισμένους ανθρώπους που τους έφθειρε σιγά σιγά η ζωή..

2012-01-27T18:53:00.000+02:00

Γνώρισα λουστραρισμένους ανθρώπους που τους έφθειρε σιγά σιγά η ζωή..

Είδα μέσα στα μάτια τους την θλίψη του πληγωμένου.

Οι εξουσίες ήταν τόσο οδυνηρές που ο βίος τους ήταν μαράζι.

Κι εγώ

νοίκιασα τον καθρέφτη της ψυχής μου στους άπονους εργολάβους.

Τον κομμάτιασαν και έχτισαν πάνω του μια θύελλα.

Δεν έπρεπε να συναινέσω σε μια τέτοια αντιπαροχή.

Εγώ που ήθελα μια παρατεταμένη εφηβεία και ως τα βαθιά μου γεράματα να πολεμώ για το ήθος..

Θλίβομαι που αυτό που θα αφήσω στα παιδιά θα είναι ένα προδομένο σαθρό όνειρο.

2012-01-27T17:10:00.000+02:00

Έρχεται η κάθε μέρα και με ντύνει με τον μανδύα του θάρρους της.

Ξεκινώ να την απομυθοποιώ κι όταν βραδιάζει

η σκέψη μου κυρτώνει από τον αυξημένο κόπο της.

Περνά ο καιρός για να με κάνει καλύτερο.

Κοιτάζω ανήσυχα το μέλλον και δεν ξέρω αν οι κοινωνίες θα πιστέψουν τους αυριανούς ρήτορες.

Πάντως όλα θα λυθούν μες την φωτιά των πολέμων.

Αναλώσιμος πάντα και μικρό κόστος για τον πλούτο

που χλευάζει άνθρωπε πάντα δεν ήσουν;

Κι οι ποιητές ήταν οι άτολμοι συνοδοιπόροι σου.

Κανείς δεν κατανόησε την προσφυγιά και πόσο αυτή ανδρώνει αγρίμια.

Θλίβομαι που αυτό που θα αφήσω στα παιδιά

θα είναι ένα προδομένο σαθρό όνειρο.

Θλίβομαι για την φωτεινή συμβολική μου.

Αυτός που θα την κατανοήσει

θα μείνει άναυδος μπροστά στο πέλαο των επιθυμιών.

Ίσως δει την φιλοσοφία όπως ένα μαχαίρι που τεμαχίζει ένα ζουμερό πορτοκάλι.

Και όταν θα λείψω

οι λέξεις μου θα τυραννούν το πικρό αύριο..

Είμαι οπλισμένος μ' εγωισμό σφήγκας-

2012-01-27T16:43:00.000+02:00

Χορεύει μέσα μου ψυχή πεταλούδα

Βρίσκω την σκέψη μου να φτάνει σ' ένα

Που δεν το περίμενα ποτέ αποτέλεσμα

Αποφασίζω να μην θέλω περισσότερα από ένα λίγο

Θαλάσσιας αύρας που μου χαϊδεύει το πρόσωπο-

Άσπρο πουκάμισο φορώ που ανεμίζει ως την Δευτέρα Παρουσία-

Το πείσμα μου είναι ένα πολυάκανθο ρόδο-

Είμαι οπλισμένος μ' εγωισμό σφήγκας-

Αυτή η ευγλωττία του ανέμου μου φέρνει τόσα δάκρυα

που αναλύομαι σε λυγμούς

Προσπαθώντας να είμαι ο καλός εαυτός μου..

Βόλος… 13.12.2010

κατά βάθος είμαι αμετάκλητα κήπος

2012-01-26T22:05:00.005+02:00

Διασκεδάζω παίζοντας μ’ όλα τα φρύγανα του γαλαξία

βοσκάω χλόη του ορίζοντα

όποιος κοροϊδέψει την ατσιδοσύνη να μιλώ μετ’ εμένα

δεν θα αγγίξει πουθενά ένα πολύτροπο γνώθι σαυτόν

είμαι ο πατέρας της κόρης καθενός οφθαλμού

που κάνει την ποίηση ρέμβη και όλα τα είδωλα αποκαθηλώνει

να πέσουν στο σκότος.

Ακολουθώ το κατόπιν τον έρωτα

δίχως εκπτώσεις αξιών και ομοούσιος των λουλουδιών πορεύτηκα

κατά βάθος είμαι αμετάκλητα κήπος

γραμμένος μες τις μέρες που το καλεντάρι ελησμόνησε.

Θαμπά στα λόγια μου πια δεν υπάρχουν-

όλα είναι λαγαρά και διάφανα για να τα πουν στο αυτάκι των ανθών οι μέλισσες

όλα που πίστεψα υπάρχουν

άπεφθα

λυρικά δοσμένα

δώρα που μεγαλύνουνε τον άνθρωπο.

open area φυλακή..

2012-01-26T20:57:00.001+02:00

Πέσε να κοιμηθείς πίσω απ’ την μεγάλη τζαμαρία, γέρνοντας

Το ‘να πλάι κατά το ωχρό ντουβάρι

Που πάνω του οι σκιές απ’ την κουρτίνα κάποτε σε διασκέδαζαν.

Όλα έχουν νόμους, όλα

διέπονται από κάποια αιτία, αλλά

κοίτα έξω έχει ένα παράξενο φέγγος, είναι αποβροχάρικη ώρα και

Δυνατά αρνείται να πεθάνει καταπώς φαίνεται το φως.

Η τηλεόραση παίζει: αδιάφορα σήριαλ- οι κοπέλες
που σ’ άρεσαν πάνε πια, αυτοκτόνησαν- το πάθος
ζεύει τ’ άλογα του και μες την καρδιά σου μιλά.

Γράφεις γιατί οι σιωπές σε υπερφορτίζουνε, γράφεις

γιατί σε γάνωσε το φως

Και από το σαλόνι σου με τα παλιά βιβλία

Θα ταξιδέψεις όπως φαίνεται ως την απέραντη του γαλαξία open area φυλακή..

Κάνεις πολύ εγώ το εγώ σου

2012-01-26T20:25:00.000+02:00

Κάνεις πολύ εγώ το εγώ σου μην

Ρέπεις προς την αμετροέπεια του βάνδαλου εγωισμού της φιλαυτίας

Στάσου να κοιτάξεις ανθρώπινα

Την μοναξιά που μας περιβάλει

Φυτώριο αισθημάτων είναι η ποίηση

Αν κατανοήσεις αυτά που δεν θα μπορέσω να πω

Ίσως για πάντα μία και καλή να συνεννοηθούμε

Μες τις συντεταγμένες της κοσμογονικής μας χαράς..

26.1.2012

Ο νους μου είναι ένας μαέστρος που συντονίζει όλα τα βιολιά μιας σκεπτικής θύελλας.

2012-01-26T16:16:00.002+02:00

Ξένες λέξεις, ξένες φωνές, αλλότρια ήθη

κι εγώ που πάντα ξέρω πόσο είναι κρυπτικός

αυτός ο λόγος που υιοθέτησα

για να με πάει στον έσω κόσμο μου..

Ο νους μου είναι ένας μαέστρος που συντονίζει όλα τα βιολιά μιας σκεπτικής θύελλας.

Συντρέχουν ελληνικά μελτέμια σ’ όλο το κουρασμένο κορμάκι μου.

Φίλοι που μια μέρα θα μ’ αγαπήσετε και θα πιστέψετε αυτά που λέω-

ακούστε με σαν να μην έχετε άλλο από μιας ώρας ζωή-

Κάτι όπως να είναι προκαθορισμένος για εσάς ένας έντιμος θάνατος-

Ακούστε με όπως ενός λουλουδιού το άρωμα που σκορπά και ταχύτατα δρέπει του φωτός μια παλιγγενεσία

Απόκρυφα σκέπτομαι και απόκρυφα τότε μιλάω

Τότε που οι συγκινήσεις μου είναι αιμάσσουσα πληγή που το κορμί του πάθους θα νικήσουν…

2012

σε ξανακάνει υπαρκτή το ποίημα..

2012-01-26T05:43:00.000+02:00

Όταν ο χρόνος ενοχοποιήσει τα μυστικά σου

Θα είσαι πικραμένη που πολλά θα συμπέρανες

Αγγίζοντας την τσούχτρα αλήθεια.

Όχι δεν έχω αντίρρηση.. άσε τον έρωτα ν’ αποφασίζει.

Έτσι κι αλλιώς είναι μικρή και λίγη η ζωή..

Δεν την σαν ένα ταξίδι ωφέλιμο που δεν σε καταλήγει πουθενά.

Το λούστρο της χαράσσεται

σιγά σιγά

Και μένει μια παράξενη όχληση

Εγώ είμαι εσύ κι εσύ εγώ ταυτόχρονα

Όπως σε ξανακάνει υπαρκτή το ποίημα..

Κύριε δέξου με που μ’ όλα τα φιλιά μου θέλω να την κατακτήσω!

2012-01-25T22:02:00.003+02:00

Λούζει τα μαλλιά της

Το νερό είναι ένα απολυταρχικό πολίτευμα που φυλακίζει το κορμί της

Δέονται οι αρθρώσεις της στην Ομορφιά

Όλα είναι αρμονία συνόλου

Ανάμεσα στα πόδια της, ψηλά, το αιθέριο τριανταφυλλάκι της

Είναι μια πύλη παραδείσου-

Τραγουδά σιγανά- σαν να ψάλλει

Ο ήλιος τρυπώνει απ’ τα παραθυρόφυλλα και φτάνει την αβρή της σάρκα

Κύριε δέξου με μες τον ναό αυτής της θάλασσας

Κύριε δέξου με που μ’ όλα τα φιλιά μου θέλω να την κατακτήσω!

Αυτό που δεν υπάρχει υπάρχει

2012-01-25T20:33:00.004+02:00

Όταν κουράζομαι να απευθύνω ικεσίες στο μέλλον

ξέρω πόσα παραπληρωματικά πράγματα θα με εξουσιάσουν μες απ’ το παιχνίδι των λέξεων. Αυτό

που δεν υπάρχει υπάρχει

εκεί

κάτω από τον ήχο της κάθε φωνής-

εγώ δεν θα μπορέσω να δικαιολογήσω

γιατί έγραψα τόσα ποιήματα, θα μου είναι αδύνατον

να σκεφτώ λευκά, οι λυρικές μου φαντασιώσεις

θα με κομματιάσουν και κάθε

κομματάκι θα είμαι κι όμως εγώ:

τόσο ίδιος τόσο διαφορετικός, τόσο ανήκουστα

ακραίος

απόλυτος

ευκτικός

αντιφατικός

φιλαλήθης όμως

διαμορφώνοντας μια γνώμη που έχει να κάνει μόνο με τον άνεμο

ποιώντας την έρημη θέση που κερδίζει εκείνος που ψάχνει

ανάμεσα στα λίγα του κέρματα να κατορθώσει

μία επικοινωνία
με τον κόσμο που γύρω του χάθηκε..

Μα το ηλιοβασίλεμα, είπε είναι αυθαιρεσία

2012-01-25T16:27:00.004+02:00

Μα το ηλιοβασίλεμα, είπε είναι αυθαιρεσία..

Κρατά τα πράγματα σ’ ένα ζύγι ενοχλητικό- όπως να θέλει να τα επιχρυσώσει.
Τα σπίτια βάφονται μια δόξα που αλήθεια δεν έχουν και οι σιωπές γίνονται πια τεράστιες καθώς τα πουλιά αρνούνται να μπουν στο όνειρο που έσβησε της μέρας.
Να τότε-     οι άνθρωποι έρχονται θλιμμένοι κατά την προκυμαία και κοιτάζουν την θάλασσα,- τα μάτια τους απιστούν στον ουρανό,-     αλλά κάπου πέρα

ο θεός είναι πάλι παρών και επιμένει να συνεχιστούν όλα μες της αιωνιότητας την κρυμμένη διάρκεια..

Στο απέριττο γαλάζιο η γραφίδα μου αφήνει ίχνη οικουμενικής λεβεντιάς

2012-01-25T06:44:00.002+02:00

Διορθώνω μια λέξη ο ουρανός πίπτει επί των υδάτων θεέ μου τι κοσμογονία! Στο όρος των ελαιών παμπάλαιοι θρύλοι προδίδουν και πάλι εκείνα που είχα ιερά αχ η θρησκεία! των αμνών και των άσπιλων που μέσα μου δεν καταλύθηκε ποτέ της Έζησα σε ένα ασκηταριό ονείρων τόσο καλόγερος όσο κανείς Οι έπαινοι των ανθρώπων η αγωνία τους καταξιωμένοι να υπάρξουν ώχου μπελάς! Τώρα που ξέρω ο ήλιος ξημερώνει την μέρα του και οι αγκύλες των νεφών εγκλωβίζουν τον γονιμοποιητικό αέρα που στέλνει ο κάθε άγγελος να σαρκωθεί το πνεύμα κάθε νέας αποκάλυψης. Στο απέριττο γαλάζιο η γραφίδα μου αφήνει ίχνη οικουμενικής λεβεντιάς κι η σμίλη της ψυχής μου αυτό το μάρμαρο δουλεύει που επάνω του δεν έχουν νόημα οι εντολές..

Κυκλοθυμώ

2012-01-24T21:07:00.003+02:00

Κρατώ τα μυστικά των ρόδων και είναι ένα λογάκι αιθέριο απέραντα κοσμογονικό Κυκλοθυμώ είμαι η ταριχευμένη ελπίδα μου, είμαι ο νυν που σκηνοθετεί και του επιτρέπει το χάος να κινηματογραφήσει την ωραία αμνάδα του Τρεις το καταμεσήμερο, λάμπει ο ουρανός πετεινά τ’ ουρανού πίπτουνε μανιασμένα μέσα στην συνείδηση γράφω δεν γράφω ένα τίποτα μένει όλα θα εξαργυρωθούν για να πιστέψω τον πόνο οι κοινωνίες έχουν απάνθρωπη ρότα- που θα οδηγηθούν οι καλοί άγιοι ρήτορες, τι λόγους θα προφέρουν; ο ένας του άλλου αντιφωνώντας σαν για να μην πάμε πουθενά εμείς οι άλλοι; πού η ηθική μιας ανεμώνας να έχει αντίκρισμα; τα ποιήματα θα σαρώσουν το μέλλον, μα οι βαθιές υποκλίσεις που κάνουν οι κόλακες της ποταπής εξουσίας θα οδηγήσουν ξανά την κοινωνία στο ραγισμένο πικραίνοντας που ακούει ο κόσμος τραγούδι της..

Κατά βάθος είμαι πλούσιος τελικά.

2012-01-24T20:32:00.000+02:00

Από τον δρόμο πάνω απ' την θάλασσα

φτάνω στον καθαρό ουρανό.

Τα μαγαζιά είναι γιορτινά φωτισμένα

και πωλούν μια ευανάγνωστη χαρά.

Εσύ χουχουλιάζεις ταμπουρωμένη στο χνουδάτο κασκόλ σου.

Είσαι μάλλινα γαντάκια κι ένα παλιομοδίτικο παλτό.

Τα πόδια σου, α εκείνα τα πόδια σου!

Τρώνε όλα μα όλα τα θαυμαστικά μου

και περπατούν πάνω στου πεζοδρομίου τις πλάκες

όπου ακούγονται τα ζωηρά τακουνάκια τους.

Ό,τι λείπει απ' την καρδιά μου είναι αποταμιευμένο μέσα σε σένα.

Κατά βάθος είμαι πλούσιος τελικά.

Ο αέρας είναι ένα κρύο ατσάλινο μαχαίρι

που κόβει φέτες τις ώρες που μπροστά μου περνούν..

Βόλος… 13.12.2010

Κάποια στιγμή θα κουραστώ να υπόσχομαι ήλιο

2012-01-24T18:06:00.000+02:00

Κάποια στιγμή θα κουραστώ να υπόσχομαι ήλιο

κάποια στιγμή θα κουραστώ και με τον εαυτό μου να μιλώ-

θα καταφύγω στην σιωπή

σαν πράξη

που δημιούργησε ένα δίκοπο μαχαίρι

κι αυτό θα τα εξηγεί από μόνο του όλα:

Τις λέξεις μου που κλειδωμένες θα είναι

σαν σπίτια που περιμένουνε από κάποιον να κατοικηθούν-

κι εμένα μ' αυτόν τον χαρακτήρα που ολοένα πιο παραξενεύει

φτυστός όπως ένα εξαγριωμένο αιλουροειδές

που απειλεί και σκοτώνει..

Μα κάποτε θυμάμαι κείνα τα οικόπεδα που έπαιζα παιδάκι

με τις μολόχες, τ' αγριόχορτα, τις ξεραμένες παπαρούνες

και το παλιό τους συρματόπλεγμα

σχεδόν ριγμένο για να αλωνίζω

με την παρέα μου εγώ.

Τώρα είναι όλα τόσο δύσκολα, διαφορετικά-

Μόλις και μετά βίας

θυμάμαι την μακρινή εικόνα τους

Και λέω πως βαθιά μου είναι όπως μια φωτογραφία

που απ' τον καιρό κι ως τον καιρό μέσα στο ποίημα μου

αυτούσια δικαιωμένα σώθηκαν..

Βόλος.. 12.12.2010

Έτσι όπως μια μέρα απελπίστηκα κι είδα όλα για όλα να μου διαφεύγουν.

2012-01-24T05:30:00.000+02:00

Άντε τώρα πάλι που δεν καταλαβαίνω και όμως

Επιμένω εδώ

Να ψαχουλεύω μέσα στο άγνωστο και τις κρυφές

πτυχές του φεγγαριού

Νόημα μυρσίνης στην σελίδα να δώσω.

Πού με βρήκε πού με έχασε η ζωή-

Έτσι όπως μια μέρα απελπίστηκα κι είδα όλα για όλα να μου διαφεύγουν.

Με την ευχέρεια που ένα λουλούδι διαβάζει

Το πρωινό ακριμάτιστο φως είμαι ταγμένος

Να υπηρετώ μια δυσεύρετη λέξη

Που αναστατώνει τον κόσμο μου.

Και πιστεύω,

όπως φανατικός που τίποτα άλλο δεν βλέπει,

Αυτήν την ποίηση του ηλιοβασιλέματος

Που με καρφώνει στην καρέκλα μου να μεταμορφωθώ

Σε έναν πρίγκιπα που ζήλεψε μια ανεφάρμοστη εξουσία..

4.11.2010.. Θεσσαλονίκη..

είσαι μπαρουτοκαπνισμένος σαν ένας παράξενος καλικάντζαρος

2012-01-23T21:31:00.000+02:00

Σαν με φούρια

τα πεζοδρόμια λερώνονται με αγανακτισμένο αίμα

δακρυγόνα πετούν οι κρατούντες

αλλά το κράτος τους φθίνει και καταλύεται

είσαι έξυπνος - τις νύχτες

ξυπνάς με αγωνία βαριά

θέλεις να πεις στα παιδιά πως απόψε

σε καλεί να συνωμοτήσεις εναντίον του άδικου η φωτιά

θέλεις να αντιμιλήσεις στην μοίρα

κατηφορίζεις κατά το κέντρο, οπλοφορείς την οργή σου

θα βρεθείς στα οδοφράγματα, στα ντεραπαρισμένα αυτοκίνητα,

στους κάδους που καίγονται

απωθώντας τις τάξεις των απελπισμένων αστυνομικών

που θέλουν να αφήσουν το πεδίο της μάχης

και να τρέξουν κατά ένα ανεξιχνίαστο πουθενά.

όταν τελειώνει η μάχη

είσαι μπαρουτοκαπνισμένος σαν ένας παράξενος καλικάντζαρος

που ήρθε στην επιφάνεια και τα 'χασε

κοιτώντας όλη αυτή την φασαρία

που δεν πρωταγωνίστησε ο ίδιος δευτερόλεπτο

και είσαι

ευχαριστημένος που βλέπεις να ξημερώνει και οι καπνοί

σκηνοθετούν την νέα μέρα

που ελπίζεις να είναι για όλους πιο δίκαιη..

Α, ψυχή που θα δικάσεις και θα δικαστείς- σε ακούω

2012-01-23T20:01:00.002+02:00

Σπάνε οι κώδικες της ιστορίας και οι λαοί φέρουν ένα ανεπίδοτο γράμμα

ως το φως που εγκυμονεί πάλι αίμα

Α, ψυχή που θα δικάσεις και θα δικαστείς- σε ακούω

επιθυμία μου είναι να βρεις τον δύσκολο δρόμο σου..

Να που οι λέξεις μου δεν αρκούν να ζυμώσουν το νέο ψωμί σου..

Αλλά εσύ και από μόνη σου ωραία το κάνεις..

Νίκησε με το μένος σου γιατί όταν η γη παρακμάζει

πρέπει να υποσχεθούμε στην οικουμένη τα εκρηκτικά της γαρίφαλα..

Φτωχός των φτωχών και μην έχοντας έλλειψη από καμία θρησκεία..

2012-01-23T16:13:00.001+02:00

Ακούγεται εκείνο το σκοτεινό πιάνο των φόβων μου

Κάπου μακριά μέσα στην νύχτα- λες σαν προσευχή

Λίγο πριν απ’ το τέλειο έγκλημα.

Το φεγγάρι κόβει σαν λεπίδα την σκέψη μιας παρορμητικής νυχτερίδας.

Κυπαρισσένιες ξιφολόγχες και ο τσουχτερός άνεμος

κινεί το παρόν κατά τον δύσκολο βοριά.

Τα δευτερόλεπτα σκηνοθετούν για να είναι ανένταχτες οι ώρες

Στου χρόνου τα κατάστιχα.

Ένα δύο τρία μισοκοιμισμένα πουλιά-

Παράγουν όνειρα και συλλήβδην μακαριστή αθωότητα.

Οι φίλοι όλοι μου θα με ξεχάσουν..

Θα ζήσω οχυρωμένος στα λαγούμια της νύχτας, θα χαθώ

Στα κρύα κακοτονισμένα πελάγη της.

Φτωχός των φτωχών και μην έχοντας έλλειψη από καμία θρησκεία..

Αφέσου ελεύθερα να πέσεις μες την άβυσσο της γλώσσας

2012-01-23T06:07:00.001+02:00

Θέλει τον σιγανό ρυθμό της η ανάγνωση.

Να σταματάς όπως να ξανασκέφτεσαι πού κρύφτηκε για να σε δυσκολέψει

Το νόημα. Κι αν δεν καταλαβαίνεις

Απ’ την ταχύτητα που θα χτυπήσει κάποτε ο κεραυνός

Αφέσου ελεύθερα να πέσεις μες την άβυσσο της γλώσσας

Που επιφυλάσσει ολοένα κι άλλες

Εκπλήξεις

όταν και που νόμιζαν οι πάντες ότι έχει εξαντληθεί.

Είμαστε ό,τι είμαστε γιατί μας δίνει εξουσία η χάρης της…

ΙΩΝΙΑ…

2012-01-22T23:07:00.000+02:00

Βυθισμένη σχεδόν σ’ έναν μύθο, Ιωνία,

αρχαίων καταβολών δυνατό και ωραίο συμπέρασμα

Κουβαλώ την αναζήτηση των ανήσυχων ουρανών σου

στο αίμα μου

Κι ας μου απειθούν οι εποχές

Κατά βάθος είσαι

Το βάθος μου, το ειλικρινές αντίτιμο να εξαργυρώσω

τον θάνατο, να σπουδάσω διδακτικά την μοναξιά.

Τέτοια που σε έπλασα μες το μυαλό μου κι από φωτιά σε φωτιά

Να μην στέκομαι πουθενά πιο ευχαριστημένος

Που όλες οι μέρες είμαι μικρός μα μου ανήκουνε..

Ιωνία που ζεις γιατί οι σπόροι σου υπάρχουν

Ιδεατοί γεννήτορες μέσα στο αίμα εκλεκτών λίγων..

Δεν είναι μόνη της, η Ελλάδα είναι οικουμενικός λίχνος

2012-01-22T20:39:00.000+02:00

Σκοτεινιάζουν τα μάτια του αιώνα

Η γνώμη των πολλών είναι τιτάνιο συνονθύλευμα

Εκδίδονται απανωτά ανακοινωθέντα

Αποσκοπούν σε αιμοληψία τα νέα φορολογικά τολμήματα

Ο τόπος, γιατί τον ξεπουλάνε, στενάζει.

Έτσι ήταν εμένα η πατρίδα μου; Μα η Ελλάδα

Δεν είναι μόνη της, η Ελλάδα είναι οικουμενικός λίχνος

Που δεν σβήνει επειδή το θέλησαν λίγοι-

Θ’ ανορθωθεί κραδαίνοντας πάλι την σπάθη

Και θα σπείρει το ιδεατό της ανέσπερο φως..

Είναι μια σπουδή θανάτου που ξοδεύεται μες την ανάσα

2012-01-22T15:10:00.000+02:00

Είναι μια σπουδή θανάτου που ξοδεύεται μες την ανάσα

Είναι μια ματαιότητα των ματαιοτήτων που ξεγυμνώνει τα πράγματα και τα κάνει ηθελημένα τυφλά

Είναι μια καταχρηστική χειμωνιά που κάνει τις σκέψεις να κουλουριάζονται νωχελικά γύρω από το τζάκι μιας μισοσβησμένης ελπίδας

Είμαι εγώ που δεν είδα πόσο έχω σφάλλει γκρινιάζοντας για να μου δώσει ο θεός ένα κομμάτι παράδεισο

Είναι η τελετή του δειλινού όταν ο ήλιος συμβολίζει το νυν που χάνεται μες το αμήν μιας νύχτας που έρχεται

Είναι η ποίηση που πίστεψα μέχρις θανάτου.

Οι μέρες που θα ζήσω είναι ακαδημαϊκά συμφωνημένες

Και ενέχουν πλησμονή φιλοσοφημένου αγάλματος που κοιτά

μες από μια δική του σιωπή

Και θέλει όλα μονομιάς μες από την ακινησία του για πάντα να ξεκαθαρίσει.

Είναι αυτά που πίστεψα μα και πιστεύω κι όταν θα ‘ρθουν να με βρουν

Τα κόκαλά μου θα έχουν φθαρεί τόσο που εγώ θα κουτσαίνω

Ξέροντας πια καλά τους νόμους που επιβάλλει η σατανική φθορά..

22.1.2012

Όλα γεννήθηκαν για να πεθάνουν.

2012-01-22T14:41:00.000+02:00

πίνακας έργο της φίλης Μελίνας (http://nameliarte.blogspot.com/)

Συμβαίνει το βράδυ.

Είναι ροή η πόλη.

Ακούς τον θόρυβό της.

Όλα γεννήθηκαν για να πεθάνουν.

Η κορυφή των ωρών είναι το ήσυχο μεσάνυχτο.

Μια μπάντα παίζει ένα ρετρό τραγούδι.

Εγωισμοί δεν χωράνε, ούτε λιποψυχίες μετά.

Αν φύγεις δεν θ' ακολουθήσω.

Θα μείνω εδώ- πάντα εδώ θα έμενα.

Συνήθισα να ζωγραφίζω την σιωπή

Και έτσι ελάχιστα, αν φύγεις, θα μου λείψεις..

4.11.2010 Θεσσαλονίκη..

Ζήσε το κορμί ως τον ύστατο πόντο

2012-01-22T14:17:00.000+02:00

Ζήσε το κορμί ως τον ύστατο πόντο

Κι άσε την θλίψη σου να πάει στον βρόντο..

Δεν έχει αμαρτία το πάθος- πολύ σε γελάσαν

Πάρε πάλι και πάλι τον δρόμο της ωραίας φωτιάς

Και γίνε ένα λαγήνι που εντός του συλλαβίζει

τα μυστικά της η θάλασσα

Εσύ για σένα είσαι ο τώρα θεός

Εφήμερος μα που υπάρχει

βλέπεις τον ήλιο με τα ωραία μεγάλα μάτια σου

Που είναι από θρησκείες άμαθα αλλά αξίζουν

δικό τους παράδεισο..

θα μείνω ταπεινός εραστής των αδούλωτων λέξεων!

2012-01-22T13:13:00.000+02:00

Οι σκέψεις μου είναι στρατιώτες μιας λύπης.

Ακολουθώ το βασανιστικό σύνταγμά τους αλλά δεν θα βρεθώ στα περιβόλια των ονείρων που σχημάτισα παιδί

ξεφυλλίζοντας μια δροσερή μαργαρίτα..

Θ' ακολουθήσω την έσχατη αναγγελία της νύχτας

πάνω από το απέναντι βουνό, μετά από κει που ανοίγουν

τα πρώτα άστρα τα ματάκια τους κι ο ουρανός

είναι μια θέση εμπνευσμένη..

Έχω καρπωθεί τον κύκλο της μάθησης: είδα και είπα

και πουθενά δεν ξέχασα να αποταμιεύσω

όραμα και την ευχή μου γαλάζια..

Ναι, θα μείνω ταπεινός εραστής των αδούλωτων λέξεων!

Ρέει η λυρική επιθυμία της συνείδησης

2012-01-22T05:19:00.003+02:00

Η μέρα έρχεται σέρνοντας το μακρύ της φόρεμα κάτω απ’ τα κυπαρίσσια.

Πελώρια μέρα μελαγχολική.

Όλα είναι γύρω της σαν μια ορχήστρα καλοσυντονισμένη

Που αρμονίζει την σιωπή και τις ηλιαχτίδες πάνω σε ένα ρέκβιεμ του σβήνοντας φεγγαριού.

Αλλά ημερινό είναι το φως του μυαλού που γρατζουνά τον τοίχο κάθε προκατάληψης και μαλώνει

Με την εγωιστική αντωνυμία των φυτών.

Η ιστορία γράφεται κατά ανθρώπων μεριά.

Ρέει η λυρική επιθυμία της συνείδησης- αλλά όλα είναι πανωλεθρία του επηρμένου σκοταδιού.

Το υποψιάζομαι: δεν θα μείνει τίποτε όρθιο

Απ’ τις επάλξεις του ζοφερού χρόνου. Θα νικήσουν

Τα γέλια των παιδιών και τα τρανταχτά επιφωνήματα των αγγέλων καθώς

Η ζωή θα μεταφράζεται σε ζωή και μόνο σε ζωή, μιας και τίποτα

Δεν θα μπορεί επάξια να την αντικαταστήσει..

22.1.2012

Μυστικά χίλια έχω

2012-01-21T23:01:00.000+02:00

Μυστικά χίλια έχω

Κι εσύ άλλα τόσα-

Κι αυτός

Αλλά ο κόσμος γύρω τα περιφρονεί και αλλάζει

Με ανυπόταχτη ταχύτητα.

Προσηλώσου να μάθεις ποιός ήσουν ποιός έγινες

Τι θα σε κάνει να είσαι το μέλλον

Που γερνάει την σάρκα σου και την ψυχή σου στιγματίζει..

4.11.2010 Θεσσαλονίκη..

Παιδί με βότσαλο στιλπνό στα χέρια

2012-01-20T20:45:00.002+02:00

Παιδί με βότσαλο στιλπνό στα χέρια

Ξύπνησε την αυγή κι ήπιε το γάλα του ορίζοντα

Στέναξε και οι νεράιδες των νεφών

ζωγραφιστήκαν στην καρδιά του

Λούστηκε με το αθάνατο νερό.

Διάβασε ουρανούς ονείρων

Τόσο γυμνό τόσο ανυπεράσπιστο

Τόσο αθώο που του γίνεται η ζωή

Ρόδο μιας του θεού φιλοφρόνησης.

Κι όταν αποκοιμήθηκε στο ακρογιάλι πλάι του έρωτα

Το νανουρίσανε οι αύρες του πελάγου

Για να το φέρουνε αβρό και από τα φιλιά ζωγραφισμένο

Να δίνει τον ρυθμό στα ντέφια τ’ ουρανού..

Θα χρεοκοπήσουν τα λόγια μου- κι εκείνα που δεν είπα

2012-01-20T16:05:00.000+02:00

Θα χρεοκοπήσουν τα λόγια μου- κι εκείνα που δεν είπα

Θα ενταλθούν να μην σημαίνουνε τίποτα

Και οι άνθρωποι θα βρεθούνε ντυμένοι το ψέμα τους

Πιο αδαείς, πιο ανέντιμοι κι από μία σταγόνα

Που πρόδωσε την βροχή της και έπεσε

Μόνη μες την καρδιά του πουθενά.

Θα λείπω..

Απ' όλα:

τον σκληρό κόσμο που κάνει

να παραλείπονται οι αξίες των δέντρων και σφηνώνει

ζιζάνια αινιγματικά στις καρδιές του.

Θα λείπω..

Απ' όλα:

την μοίρα των πολέμων, την σκληρή φωτιά

που καίει τις μέρες των παιδιών και κανένας

πια σε κανέναν και για τίποτα δεν ελπίζει.

Κι όταν απουσιάζω από της αναπνοής μου τον ήσυχο θόρυβο

Ένα σύννεφο καπνού θα καλύψει τις σκέψεις μου

Όπως θα ανεβαίνουν ολοένα ψηλότερα

Μες το συμπαντικό αιώνιο θάμπος..

Τι να κάνει σ' αυτόν τον κόσμο ένας πλασμένος από μεταφυσική αγωνία θεός;

2012-01-20T06:07:00.000+02:00

Ταξιδεύοντας..

Ένα πουλί πετά πάνω απ' την ήσυχη θάλασσα

Μέσα στο φως του απογέματος που ιδεοφορεί..

Σκέφτομαι- κοιτάζω..

Μην λέμε ψέματα.. Δεν έπαψε ποτέ η ανθρωποθυσία.

Οι αιώνες δεν μύρισαν ποτέ τους παράδεισο..

Θέλω ενός άλλου κόσμου την έκφραση,

Ενός γυμνού στοχασμού την αξία.

Ανθρώπων έργα που θα τα ξεκάνει ο άπονος χρόνος.

Ανθρώπων εικασίες που μ' αυτές το μέλλον πραγματικότητα γίνεται.

Οι θρησκείες αρκούν για μια υπόσχεση που μια μέρα θα λήξει.

Τι να κάνει σ' αυτόν τον κόσμο ένας πλασμένος από μεταφυσική αγωνία θεός;

Πόσο ν' αντέξει;

Το αντίθετό του είναι ένας λακωνικός θάνατος

Που τυρβάζει πολλά περί το αθάνατο μέλλον.

Μόνο η Ομορφιά που εδράζεται στην πέρα απ' την πραγματικότητά μας γαλήνη

Είναι η ουσία..

Μόνο η Ομορφιά..

πάνω στα σκαλοπάτια τα ασβεστωμένα στην επάνω Σύρα-

2012-01-19T22:32:00.002+02:00

Μπαίνοντας με τα μπούνια μέσα στον χειμώνα

Η καρδιά μου λαχταρά λίγη συνέπεια καλοκαιριού.

Πουθενά δεν ανήκω- ας μην φαντάζονται οι επίγονοι..

Μόνο ένα άστρο κράτησα ψηλά μες το κουρασμένο κεφάλι μου

Και έγινε ποιητικό από μόνο του μανιφέστο.

Ακολούθησα τις νύχτες ως το ακραίο τους μαύρο

Αιμοδιψής για αγάπη-

Ήπια το φως του φεγγαριού όπως κουρνέλιζε

πάνω στα σκαλοπάτια τα ασβεστωμένα στην επάνω Σύρα-

Άγγιξα την φωτιά.

Μνήμες παλιές γεννημένες από ταξίδια με τον νου και όχι

Που θα ‘φτανα αλήθεια ο έρμος πουθενά, αλλά να

Τελειωμένα ελεύθερος ήρθα ως τον ναό της ποίησης. Κι ανάβω
το ταπεινό μου των λέξεων κερί..

19.1.2012

Τα δάχτυλά μου είναι μια αράχνη που πλέκει τον ιστό της γύρω από το επίμαχο στήθος σου.

2012-01-19T19:54:00.000+02:00

Τα δάχτυλά μου είναι μια αράχνη που πλέκει τον ιστό της γύρω από το επίμαχο στήθος σου.

Αναρριχώνται επάνω στο φως του κορμιού σου και ξεκλειδώνουν την άρρητη σάρκα σου.

Η ατμόσφαιρα ρωτά το οξυγόνο της και η ευχή της βαθιά και σίγουρη λάμπει.

Σουσουράδα του πρωινού, η τόλμη σου είναι η παράδοση μου-

Άνευ όρων..

Είμαι κοντά σου μένοντας μακριά από ο,τιδήποτε βαραίνει τον ουρανό και σχηματίζει το αναίτιο δάκρυ..

Είναι μια ποίηση του "σκέφτομαι" και "εξομολογούμαι" που μου ανήκει.

2012-01-19T17:47:00.002+02:00

Στον απολογισμό που κάνω

Είναι μια ποίηση του "σκέφτομαι" και "εξομολογούμαι" που μου ανήκει.

Τόσος δρόμος που μόνο με τα αισθήματα τον βαδίζεις..

Γυάλινη που θα σπάσει είναι ετούτη η εποχή.

Κορδακίζουν τρελά οι χρυσές μπαλαρίνες του πολέμου.

Οι αόρατες αποταμιεύσεις γίνονται απτές.

Κρίμα που όταν δεν θα υπάρχω θα θέλουν να μάθουν τι έλεγα..

Και ήμουν ένας αποδημητικός πρίγκιπας

μέσα στους ουρανούς των ιδεών..

Η λογοτεχνία είναι μια μοίρα ξιπασιάς..

2012-01-19T17:46:00.002+02:00

Το σώμα γερνάει αλλά ζούμε μ' αυτό, καβαλάρηδες

σ' αυτό το άλογο που λαχανιασμένο καλπάζει..

Η λογοτεχνία είναι μια μοίρα ξιπασιάς..

Εγκλωβίζουν (σαν σε κυψέλη που ποτέ σου δεν θα βγεις) οι λέξεις..

Και το σώμα γερνάει..

Παρασύροντας το μυαλό στην οκνηρή του φιλαυτία..

Πώς έλκει η γη την ταπεινότητά μας

2012-01-19T17:22:00.000+02:00

Πώς έλκει η γη την ταπεινότητά μας

φοβούμενη μην την χάσει!

Πώς εξακριβωμένα πολύπλοκα θέλει

με κάθε τρόπο πάνω της να μας κρατά!

Με τύπους εξισώσεων που την θνητή μάζα ορίζουν-

να η συντέλεια!

Κι η ποίηση

με το δικό της βάρος

μέσα μου, μέσα σας

την δύσκολη καταγραφή της κάνει

να νιώσουμε αυτήν την μεταφυσική των πάντων..

Τι αξίζει ένας άνθρωπος χωρίς ένα δικό του περίβλημα

2012-01-19T05:00:00.001+02:00

Τι αξίζει μια ζωή χωρίς την στολή της;

Σπίτια λευκά, ασύνδετα κι ωραία

Κάνοντας σπουδαίο το τοπίο-

Σπίτια που εναντιώνονται στον πείσμονα άνεμο

Σπίτια με γυρισμένη την πλάτη τους στον άξεστο χρόνο

Σπίτια που βγάζουν την γλώσσα τους κοροϊδευτικά-

Σπίτια..

Τι αξίζει ένας άνθρωπος χωρίς ένα δικό του περίβλημα

Ηθικής, ιδεών, ευαισθησίας;

Τι αξίζει όταν και το που μιλάει κάποιος

διδαχή του ονείρου πράγματι είναι

Που σε κάνει με τα χρόνια επηρμένο, σοφό

Κι όμως η σύριγγα της αφαίμαξης

Πάντα θα κάνει την δουλειά της

σωστά..

Δεν έχω που να πάω… Ένα ναυάγιο η κάμαρα.

Με σώνουν οι λέξεις. Ικετεύω

Για έναν στίχο φωτεινό

Που ν' αξίζει όλη την λάμψη του γαλανού ουρανού.

Δεν έχω που να πάω..

Κρατώ από γενιά ονειροπαρμένων.

Τι άλλο θα μπορούσε να είναι ο ποιητής;

Δεν έχω που να πάω..

Ένας άνθρωπος που δεν αξίζει και τίποτα

Χωρίς την αναθεματισμένη στολή του..

Έτσι όπως είμαι αιρετικός στα καθεστώτα

2012-01-18T21:54:00.000+02:00

Έτσι όπως είμαι αιρετικός στα καθεστώτα κι ούτε

Σε κόπο μπαίνω συμφερόντων, είναι

αίμα του αίματός μου η πατρίδα.

Ανασαίνω το χνότο της, την βαριά ανάσα

που η αγωνία την δέρνει.

Πάω στο αύριο μ' ένα αμφίκοιλο όνειρο.

Ο νους μου είναι απορροφημένος σε μια αιώνια σπουδή

Να βρω τον κρυμμένο έσω μου ήλιο.

Των αοράτων η ψιθυριστή μουσική

Λεπτή μες την μέρα, οργανική που αναστατώνει

των φυτών τις υπάρξεις

είναι απ' την ζωή των άφραστων πιο μυστική, πιο αιθέρια

όπως την μαγνητίζουν των πουλιών τα ώτα και

την κατατεμαχίζει η ανταύγεια του συμπαντικού φωτός.

ο ουρανός είναι μια σκέψη ευτυχισμένη του θεού.

2012-01-18T21:31:00.002+02:00

Βήματα αργά μιας ρίζας

Μέσα στο χώμα

Πόντο πόντο- σαν να θέλει

Να κατακτήσει όσο σκοτάδι είναι χοϊκό.

Δοκιμάζει την δύναμή της, ανασαίνει

Σχεδόν νωχελικά- όμως πεισματικά κι επίμονα-

Όπως να είναι να νικήσει πάντα τελικά.

Κι αυτό το δέντρο που υψώθηκε με χρόνους

Συλλαβή την συλλαβή: σαν ένας φλοιώδης πύργος

Ευαίσθητος και κραταιός.

Τα κλαδιά του είναι φιλικό ευανάγνωστο άπειρο.

Απλώνονται μέσα στις βαθιές εύκολες νύχτες

Που ο ουρανός είναι μια σκέψη ευτυχισμένη του θεού.

Τα φύλλα του σκουπίζουνε τα δάκρυα των αστεριών:

Στιλπνά, νικηφόρα, χλωροφύλλης τεχνάσματα.

Είναι επίγραμμα ολοζώντανο που σχηματοποιεί το ήθος των πουλιών..

Συνήθως ψάχνω στα τυφλά

2012-01-18T20:36:00.002+02:00

Συνήθως ψάχνω στα τυφλά

Και να που πάντα κάτι βρίσκω:

Λειασμένο βότσαλο ή από παλιά τρικυμία

Απομεινάρι ξύλο καραβιού.

Τους μιλώ και μαθαίνω την ιστορία τους όλη:

Πως τα έπλασε με τόσους κόπους η θάλασσα

Μια μέρα για να είναι δικά της. Και η πρώτη τους ανάσα

Μες την μέρα που τα βρήκα να είναι λαμπρά

Σκηνώματα μιας ζωής που ήταν της μοίρας να σβήσει.

Μου λένε για το λιθοξόο κύμα

Που τα έφαγε καλότεχνα και με υπομονή

Από αιώνες σε αιώνες.

Ή για τον καπετάνιο που είχε μια αγαπητικιά

Κόρη μαλαματένια και της χάρισε

Το δαχτυλίδι που του άφησε η έρμη του η μάνα

Για να την αρραβωνιαστεί προτού να ταξιδέψει.

Ακούω αυτές τις σιγανές απόκοσμες φωνές

Που καταλήγουνε πιο μυστικές στ' αυτιά μου:

Και πλάθω αυτό το ποίημα όπως ξέρω να διαφυλάττω τις αξίες μου

Απ' την οξείδωση κι απ' τον σκληρό καιρό..

Α ιέρεια μέσα στο φως του φεγγαριού

2012-01-18T17:18:00.000+02:00

Φόρεσε τα παπούτσια σου και πάμε

Φεγγάρι μαγνητικό φεγγάρι δοσίλογο

Φεγγάρι που αναστατώνει τα νερά

Φόρεσε τα παπούτσια σου και ακολούθα

Τον τρόπο του, τον απολογισμό του

Βρες τον χαρακτήρα του μέσα στην νύχτα

Εγώ είμαι εσύ και εσύ είσαι εγώ

Αγαπιόμαστε σαν ένα αστέρι το άλλο

Ακούμε την θλίψη της θάλασσας

Τον ώριμο ήχο του πρωινού

Δες πώς αρχίζει η μέρα

Να τραβά τις ωραίες κουρτίνες της

Υπερασπίσου το ελεητικό γύρω σου φως

Είσαι μια αμαζόνα που σχεδόν δεν υπάρχει

πουθενά

Παρά μόνο στην σκέψη μου

Και στων ονείρων μου τον ζωντανό βυθό

Έχεις μάζα από ανεξακρίβωτο χάος

Σε προκαλώ να υπάρξεις

Με τον τρόπο που ήθελα

Η ζωή να μου χαρίζει αγάπες..

Α ιέρεια μέσα στο φως του φεγγαριού

Λουσμένη και με ξέπλεκα μαλλιά σου

Κόψε τους δεσμούς με το σύμπαν των λέξεων

Και ας μιλήσουμε με την αφή που αποθεώνει

την σάρκα:

Αρχαίοι τρόποι που γι αυτούς που ξέρουν είναι πάντα ζωντανοί..